Λόγος ἐπικήδειος εἰς ἐκδημίαν τοῦ ἀειμνήστου Εὐαγγέλου Κακάρογλου ὑπό πρωτ. π. Σταύρου Τρικαλιώτη

Λόγος ἐπικήδειος εἰς ἐκδημίαν τοῦ ἀειμνήστου Εὐαγγέλου Κακάρογλου ὑπό πρωτ. π. Σταύρου Τρικαλιώτη, ἐφημερίου ῾Ιεροῦ Ναοῦ ῾Αγ. Παρασκευῆς ᾿Αττ. , φιλολόγου -θεολόγου (ἐκφωνήθηκε στόν ῾Ιερό Ναό ῾Αγίας Παρασκευῆς ᾿Αττικῆς στίς 15-01-2012)

 

«῾Ως ἄνθος μαραίνεται, καί ὡς ὄναρ παρέρχεται, καί διαλύεται πᾶς ἄνθρωπος»  ἔψαλε σήμερα ἡ ᾿Εκκλησία μας μέ τή γραφίδα τοῦ ἱεροῦ ὑμνογράφου. Σάν ἕνα ὀμορφο λουλούδι πού ἔχει ἡμερομηνία λήξεως καί σάν ἀπατηλό ὄνειρο εἶναι ἡ ζωή τοῦ ἀνθρώπου πάνω στή γῆ. Σύντομη, πρόσκαιρη, ἄλλοτε γεμάτη πόνο, θλίψη καί βάσανα καί ἄλλοτε μέ διαλείμματα εὐτυχίας καί ἱκανοποίησης κατά τό ἀνθρωπινο, ὅταν ὑπάρχει ὑγεία, ἁρμονική  οἰκογενειακή ζωή, κοινωνική καταξίωση καί προσφορά.
Καί ἀλίμονο στόν ἄνθρωπο πού θά ἀφήσει τήν ψυχή του νά προσκολληθεῖ σέ ἐπίκηρα ἀγαθά καί νά τά θεωρήσει ὡς αἰώνια, ὅπως ὁ πλοῦτος, ἡ δόξα, ἡ γνώση καί ἡ ἀπόκτηση ἀξιωμάτων καί θέσεων. ῎Ερχεται κάποτε ἡ ὥρα πού ὁ φυσικώτατος δεσμός πού ὑπάρχει μεταξύ ἀνθρώπινου σώματος καί ψυχῆς ἀποτέμνεται «Θείῳ βουλήματι», μέ τή θεϊκή θέληση, ὅπως μέ τή θεϊκή θέληση πάλι ἦρθε ἀπό τήν ἀνυπαρξία στήν ὕπαρξη.
῾Επομένως,  ὁ ἀνθρώπινος βίος εἶναι ἕνα σύντομο πέρασμα ἀπό τή φθορά στήν ἀφθαρσία, ἀπό τήν πρόσκαιρη ζωή στή αἰώνια ζωή, φτάνει ὁ ἄνθρωπος νά μήν σπαταλήσει τή ζωή του σέ πρόσκαιρες ἀξίες καί φθαρτά ἰδανικά, ἀλλά

 

ἀξιοποιώντας τά χαρίσματα πού ἔλαβε ἀπό τόν Θεό νά ὁμοιάσει μέ τόν Θεό. ῾Ο  ἱερός Χρυσόστομος μᾶς λέει ὅτι ὁ ἄνθρωπος μπορεῖ νά γίνει καί  ἄγγελος καί θηρίο καί αὐτό ἐξαρτᾶται ἀπό τίς ἐπιλογές πού θά κάνει στή ζωή του.
Αὐτό, λοιπόν,  τό σύντομο πέρασμα διήνυσε κι ὁ Εὐάγγελος Κακάρογλου ἀπό αὐτήν τήν πρόσκαιρη ζωή και ὅσο κι ἄν μᾶς θλίβει ἡ κάπως πρόωρη κοίμησή του –γιατί ὁ θανάτος αὐτό εἶναι: ἕνας προσωρινός ὕπνος, πρίν ἀπό  τήν Δευτέρα Παρουσία τοῦ Χριστοῦ μας- ἀπό τήν ἄλλη μᾶς παρηγορεῖ τό γεγονός ὅτι ἐπιλογές του ἦταν εὔστοχες καί δέν σπατάλησε τή ζωή του στήν ἀπόλαυση τῶν πρόσκαιρων ἡδονῶν τοῦ βίου.
῾Ο Εὐάγγελος Κακάρογλου ἦταν ὁ εμβριθής  καθηγητής φιλόλογος, ὁ ἄριστος γνώστης τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας καί ἱστορίας, ὁ διανοούμενος, ὁ  σχολαστικός ἐπιμελητής κειμένων, ὁ λεξικογράφος, ὁ συγγραφέας,  ὁ φλογερός πατριώτης πού ὡς Διοικητής Λόχου πολέμησε μέ τά παλικάρια του ἐναντίον τῶν Τούρκων στήν Κύπρο τό 1974, ὁ ἄριστος οἰκογενειάρχης, ὁ ἀξιαγάπητος σύζυγος, ὁ τρυφερός πατέρας. ῾Ο Εὐάγγελος Κακάρογλου ἦταν ὁ ταλαντοῦχος δάσκαλος, ὁ ἄνθρωπος πού ἐνδιαφερόταν κι ἔδινε κυριολεκτικά τόν ἑαυτό του γιά τά κοινά, πού εἶχε ἄποψη γιά ὅλα τά θέματα, ὁ ἰδεαλιστής, ὁ γνήσιος καί ὄχι κατ’ ἐπίφαση σοσιαλιστής, ὁ ρήτορας, ὁ ἄνθρωπος  πού  διαλόγου καί τῆς γόνιμης ἀντιπαράθεσης. ῾Ο ἄνθρωπος πού ἀγαποῦσε τόν ἁπλό ἄνθρωπο καί ἀγωνιζόταν γιά τήν κοινωνική δικαιοσύνη καί τήν καταπολέμηση τῆς ἐκμετάλλευσης ἀνθρώπου ἀπό ἄνθρωπο, ὅπως χαρακτηριστικά ἔγραφε σέ κάποιο του κείμενο.
᾿Αλλά ὁ Εὐάγγελος Κακάρογλου δέν ἦταν μόνο αὐτά. ῎Αν μέναμε μόνο σ᾿ αὐτά -τά κατά τό ἀνθρώπινο πολύ σπουδαῖα- θά τόν ἀδικούσαμε. ῾Ο Εὐάγγελος Κακάρογλου ἦταν κυρίως κάτι ἄλλο. ῏Ηταν ὁ ἄνθρωπος τῶν χαμηλῶν τόνων, τῆς  ἀθόρυβης προσφορᾶς στόν συνάνθρωπο, ὄχι τοῦ φαίνεσθαι καί τῆς ἐπιδείξεως.  Κυρίως, κι αὐτό μέ συγκινοῦσε πάντοτε περισσότερο,  ἦταν ὁ ἄνθρωπος μέ τήν ἄδολη πίστη στόν Χριστό, πού ἐνσάρκωνε τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ στήν πράξη. ᾿Αγαποῦσε τήν ᾿Εκκλησία του  καί προσπαθοῦσε νά βοηθήσει τό ἔργο της μέ ὄσες δυνάμεις διέθετε. ᾿Αγαποῦσε τό ταπεινό ᾿Εκκλησάκι τῶν ῾Αγίων Ἀναργύρων καί γιά πολλά χρόνια ἐρχόταν κάθε Σάββατο μαζί μέ τή σύζυγό του Μαρία καί καθάριζαν τόν Ναό, γιά νά μήν παίρνουμε κάποια καθαρίστρια καί νά κάνει κάποια οἰκονομία ὁ Ναός μιᾶς καί εἶχε μπροστά του τό ἔργο τῆς ἀνέγερσης  της καινούργιας ᾿Εκκλησίας.  Μαζί μέ τή σύζυγό του Μαρία ὑπῆρξαν πολύτιμοι συνεργάτες μου. Τά τελευταῖα δέ χρόνια ἐρχόταν κάτω ἀπό τό πετραχῆλι μου καί μέ πολλή ταπείνωση ἐναπέθετε τίς ἁμαρτίες του. Κοινωνοῦσε τῶν ἀχράντων Μυστηρίων μέ συστολή καί φόβο Θεοῦ.
῾Υπῆρξε γιά μένα ὁ καλός φίλος, ὁ ἀλησμόνητος συζητητής, ὁ ἄνθρωπος πού εἶχα τό θάρρος νά τοῦ ζητήσω γιά τήν ᾿Εκκλησία ὅ,τι ἤθελα, μιᾶς καί εἶχε ἀναπτυχθεῖ μεταξύ μας κλῖμα ἀμοιβαίας ἐμπιστοσύνης καί ἐκτίμησης.
Τό τελευταῖο δίμηνο δοκιμάστηκε ἀπό τήν ἀσθένεια, ὑπέφερε, ἀλλά ὁ Χριστός «ὡς χρυσόν ἐν χωνευτηρίῳ τόν ἐδοκίμασε», γιά νά τόν πάρει κοντά του στή Βασιλεία Του. Τό τελευταῖο διάστημα δέν ἤθελε νά ἀκούει οὔτε εἰδήσεις οὔτε νά διαβάζει ἐφημερίδες, ἀλλά τό μόνο πού τόν εὐχαριστοῦσε ἦταν νά ἀκούει τίς  ἱερές ἀκολουθίες καί τό λόγο του Θεοῦ ἀπά τόν  Ραδιοφωνικό Σταθμό τῆς ᾿Εκκλησίας. ῞Ολο αὐτό τό διάστημα εἶχε τήν ἀπαράμιλλη στήριξη καί συμπαράσταση ἀπό τήν σύζυγό του Μαρία, ἡ ὁποία, πραγματικά,  ξεπέρασε τόν ἑαυτό της στή διακονία τοῦ ἀγαπημένου της συζύγου.
᾿Αγαπητοί μου Μαρία καί Παντελῆ, ξέρω πώς ὁ προσωρινός αὐτός χωρισμός εἶναι δυσβάστακτος, εὔχομαι,  ὅμως,  ὁ καλός μας Θεός νά σᾶς ἐνισχύσει καί νά σᾶς δώσει τήν ἄνωθεν παρηγορία γιά νά τόν ἀντέξετε.
᾿Εκ μέρους τῆς Διαχειριστικῆς ᾿Επιτροπῆς τοῦ Ναοῦ τῶν ῾Αγίων ᾿Αναργύρων, καθώς καί τοῦ Συλλόγου ᾿Ανέγερσης τοῦ ῾Ιεροῦ Ναοῦ τῶν ῾Αγίων ᾿Αναργύρων, ἐκφράζω τά θερμά συλλυπητήρια καί τή συμπαράστασή μας.