Η βίλα Ιόλα της Αγίας Παρασκευής ήταν το ιδιόκτητο Μουσείο του Κωνσταντίνου Κουτσούδη. Εκεί μετέφερε την αμύθητης αξίας συλλογή του στα μέσα της δεκαετίας του 70

Σε μία έκταση 25 στρεμμάτων στην Αγία Παρασκευή ο Αλέξανδρος Ιόλας την δεκαετία του 50 άρχισε να φτιάχνει το λεγόμενο “χωριό της Τέχνης” και των καλλιτεχνών φίλων του, με πρόθεση να φιλοξενήσει τους ίδιους και τα έργα τους.

Ο ίδιος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ως Κωνσταντίνος Κουτσούδης και ήταν γόνος ευκατάστατης οικογένειας βαμβακεμπόρων. Καλλιτεχνική φύση καθώς ήταν, μετακόμισε γρήγορα στην Αθήνα κι άρχισε να καλλιεργεί την έφεσή του στο χορό. Παράλληλα, συναναστρεφόταν με την διανόηση της εποχής και ανθρώπους όπως τον Κωστή Παλαμά και τον Άγγελο Σικελιανό, ο οποίος μάλιστα διαδραμάτισε ρόλο δασκάλου στη ζωή του.

Τον Νοέμβριο του 1932, ο Ιόλας μετακόμισε στο Παρίσι όπου έκανε μαθήματα Τέχνης στη Σορβόνη και λίγα χρόνια μετά πήγε στη Νέα Υόρκη, όπου και ίδρυσε την πρώτη του γκαλερί. Εκεί, το 1952, πραγματοποίησε και την πρώτη έκθεση του Andy Warhol.

Γρήγορα, ο Αλέξανδρος Ιόλας, που στο μεταξύ πήρε αμερικανική υπηκοότητα και άλλαξε το όνομά του, συναναστρεφόταν με τα μεγαλύτερα ονόματα στο χώρο της Τέχνης. Οι γκαλερί του εξαπλώνονταν σε όλες τις Μητροπόλεις της Ευρώπης όπως Μιλάνο, Γενεύη, Παρίσι, Ζυρίχη, Μαδρίτη και Ρώμη.

Ο διακαής πόθος του όμως ήταν να γυρίσει στην Ελλάδα και να βοηθήσει τους συμπατριώτες του. Και το πέτυχε! Επιστρέφοντας μάλιστα, με μία συστατική επιστολή του Κωνσταντίνου Καβάφη ανά χείρας, που λειτούργησε ως “εισιτήριο” για την ελληνική διανόηση και τα πολιτικά σαλόνια των Αθηνών.

Ο πολυμήχανος Έλληνας κατάφερε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να εδραιωθεί κι άρχισε να προωθεί στο διεθνές Χρηματιστήριο των Τεχνών, καλλιτέχνες όπως ο Τσαρούχης, ο Μόραλης, ο Γκίκας και ο Βαγής ή ο Τσόκλης, ο Φασιανός και ο Ακριθάκης από τους νεώτερους.

Η βίλα της Αγίας Παρασκευής ήταν το ιδιόκτητο Μουσείο του. Εκεί μετέφερε την αμύθητης αξίας συλλογή του στα μέσα της δεκαετίας του 70, όταν έκλεισε όλες τις γκαλερί και ήρθε να ζήσει μόνιμα στην Ελλάδα.

Την διακόσμηση του χώρου ανέλαβαν τα μεγαλύτερα ονόματα ζωγράφων και καλλιτεχνών της εποχής: Γιάννης Τσαρούχης, Δημήτρης Πικιώνης και Παύλος Καλαντζόπουλος. Χρυσές πόρτες και μαρμάρινοι κατάλευκοι τοίχοι με περίτεχνες κολώνες από Ραβένα κοσμούσαν το χώρο και πλαισίωναν μία από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές συλλογές έργων Τέχνης και Πολιτισμού.

Σταδιακά η βίλα Ιόλα διαμορφώθηκε σε θεματικές αίθουσες που ήταν αφιερωμένες σε καλλιτέχνες διεθνούς φήμης.Ο Ιόλας ζει μόνιμα πλέον εκεί και θεωρεί προσωπικό του χώρο ένα μικρό τμήμα της εισόδου, πλάι στο μαρμάρινο τραπέζι που υποδέχεται τους καλεσμένους του. Σήμερα η εικόνα δείχνει πόση κακοποίηση υπέστη τα τελευταία χρόνια ο χώρος αυτός και η φωτογραφία που ακολουθεί είναι αποκαλυπτική.

Το οίκημα τότε εκτεινόταν σε 1750 τετραγωνικά μέτρα και οι διαμορφώσεις έγιναν για να φιλοξενηθεί όλη η συλλογή έργων Τέχνης. Παράλληλα, ένα τμήμα του αρχικού οικοπέδου είχε δωρηθεί από τον Ιόλα στο Δήμο Αγίας Παρασκευής για να γίνει πλατεία με γλυπτά και σε άλλο τμήμα είχαν χτίσει σπίτια οι δύο αδελφές του Αλέξανδρου Ιόλα, Νίκη Στάιφελ και Ηρώ Ξενάκη. Από τα 40 στρέμματα είχαν μείνει στη βίλα μόνο εξίμισι.

Τα χρόνια που ακολούθησαν η ζωή έπαιξε τα δικά της παιχνίδια. Ο Ιόλας λοιδωρήθηκε όσο λίγοι και συκοφαντήθηκε από ανθρώπους που ο ίδιος διάλεξε να ευεργετήσει και να μαζέψει κοντά του. Εκκεντρικός καθώς ήταν, πυροδοτούσε θέματα κατά καιρούς με τις δηλώσεις του και άφηνε τον περίγυρό του να καταληστεύει την αμύθητη περιουσία που συγκέντρωσε.

“Πόρνος, αρχαιοκάπηλος και ναρκομανής δεν υπήρξα ποτέ”

Παράλληλα, ο Τύπος έγραφε λυσσαλέα για την ομοφυλοφιλία του και του προσέδισε όργια στη βίλα με ανήλικα παιδιά και ναρκωτικές ουσίες. Τον κατηγόρησε μάλιστα για αρχαιοκαπηλεία και παράνομο εμπόριο Έργων Τέχνης. Ο ίδιος απάντησε μόνο στη διαθήκη του, όπου άφηνε όλη του την περιουσία στο ελληνικό Δημόσιο υπό τον όρο: «Να αποκατασταθεί το όνομά μου γιατί πόρνος, αρχαιοκάπηλος και ναρκομανής δεν υπήρξα ποτέ».

Κουρασμένος, άρρωστος και καταβεβλημένος ο Αλέξανδρος Ιόλας εγκαταλείπει τη βίλα και την Ελλάδα το 1987 για να πεθάνει ολομόναχος στις 8 Ιουνίου του ίδιου έτους σε Νοσοκομείο στη Νέα Υόρκη. Η βίλα θα γίνει αμέσως αντικείμενο έριδας ανάμεσα στους κληρονόμους του και θα σφραγιστεί.

Πώς ο Δήμος Αγίας Παρασκευής απόκτησε τη βίλα Ιόλα

Μεσεγγυούχος της περιουσίας ορίστηκε ο τότε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου, Φώτης Κουβέλης, που όμως δεν κατάφερε να προστατευτεί ούτε το σπίτι ούτε το πολύτιμό του περιεχόμενο. Μέσα στα δέκα χρόνια που ακολούθησαν τον θάνατό του Αλέξανδρου Ιόλα, έγιναν δώδεκα κλοπές και πλήθος βανδαλισμών.

Το 2000 ο κατασκευαστής Γεωργίου το αγόρασε από τους κληρονόμους του Ιόλα, με σκοπό να το αξιοποιήσει. Όμως, η ανακήρυξη ολόκληρου του οικοπέδου των 6,5 στρεμμάτων σε χώρο πολιτισμού από την Πολιτεία ματαίωσε τα σχέδιά του. Το 2017 ο Δήμος Αγίας Παρασκευής πήρε τελικά, με διευρυμένη πλειοψηφία, την απόφαση να το αγοράσει. Το αντίτιμο ήταν 3.000.000 ευρώ, καταβλητέο σε δόσεις και η επιλογή του Δήμου, ως αγοραστή έμοιαζε μονόδρομος. 

Έκτοτε, ένα ευοίωνο σχέδιο σχηματίστηκε στον ορίζοντα: να γίνει η βίλα Ιόλα και πάλι χώρος Τέχνης και Πολιτισμού.

Ο βιογράφος του Αλέξανδρου Ιόλα μας ξεναγεί στη λεηλατημένη βίλα του

Βίλα Ιόλα, Ταξίδι στον Χώρο και Χρόνο

Tο ντοκιμαντέρ, “Βίλα Ιόλα, Ταξίδι στον Χώρο και Χρόνο“, είναι ένα οδοιπορικό στους χώρους του σπιτιού που έζησε ο παγκοσμίου φήμης συλλέκτης και γκαλερίστας “Αλέξανδρος Ιόλας”, και το οποίο φιλοξένησε ορισμένα από τα σπουδαιότερα σύγχρονα έργα τέχνης.

Η έρευνα ξεκινά την δεκαετία του 1950, από την γέννηση της ανιψιάς του Λένας στο τότε μικρό και λιτό σπίτι της αραιοκατοικημένης Αγίας Παρασκευής, και φτάνει μέχρι και σήμερα, που το σπίτι των 1700τμ στέκει εγκαταλελειμμένο και λεηλατημένο, περικυκλωμένο από οκταόροφες πολυκατοικίες.

Για πρώτη φορά από το 1987 η ανιψιά του Ιόλα, Λένα Κουτσούδη – Ιόλα και ο σύζυγος της Γκυ Νατάν, μιλούν για την ιστορία του κτιρίου το οποίο ζωντανεύει μέσα από τις μοναδικές αφηγήσεις τους και μέσα από σπάνιο φωτογραφικό υλικό.

Ακολουθώντας την ιστορία της Λένας Ιόλα, ανακαλύπτουμε άγνωστες πτυχές του μεγάλου συλλέκτη, αποκρυπτογραφούμε πτυχές της παράξενης αυτής οικίας και για πρώτη φορά καταρρίπτουμε μύθους που την περιβάλουν.

Η θρυλική βίλα Ιόλα σήμερα

Η βίλα Ιόλα πλέον θα γίνει ένα σύγχρονο μουσείο μοντέρνας τέχνης. Βασική επιδίωξη είναι η διατήρησης της υπάρχουσας μορφής του κτηρίου (διαμερισματοποίηση) στο πνεύμα ενός μουσείου μοντέρνας τέχνης. Η διάταξη των εννέα αιθουσών στο ισόγειο προσφέρει κυκλική ροή των επισκεπτών. Η αίθουσα της τραπεζαρίας, με το μαρμάρινο τραπέζι, θα διαμορφωθεί σε αίθουσα συσκέψεων και συνεδριάσεων. Το υπνοδωμάτιο του Ιόλα, δίπλα στην κυρία είσοδο, θα φιλοξενήσει χώρους γραφείων, ενώ στην προσθήκη της ανατολικής πλευράς του κτηρίου, στο χώρο της κουζίνας και στο νεότερο υπνοδωμάτιο του Ιόλα, θα δημιουργηθεί εντευκτήριο/ κυλικείο που θα εξυπηρετεί τους επισκέπτες.

Στον όροφο, η μεγάλη αίθουσα, όπου βρισκόταν και το έργο του Τάκι, θα μετατραπεί σε αίθουσα πολλαπλών χρήσεων (θεάτρου, κινηματογράφου, εκδηλώσεων). Διατηρείται ο χώρος της βιβλιοθήκης με ίδια χρήση ενώ στον όροφο της προσθήκης θα δημιουργηθούν δύο μικροί ξενώνες φιλοξενίας καλλιτεχνών.

e-neaionia.gr

—

Λάβετε ενεργά μέρος στην καθημερινή ενημέρωση του https://www.aparaskevi-images.gr/, στέλνοντας φωτογραφίες, video, ή ένα μήνυμα στο  info@aparaskevi-images.gr  Ή μπείτε στην σελίδα μας στο Facebook  ή στο  X(Twitter).

Απαγορεύεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο η χρήση ή η αναπαραγωγή των άρθρων και των φωτογραφιών της ιστοσελίδας aparaskevi-images.gr, σε οποιοδήποτε μέσο χωρίς να αναγράφεται η πηγή προέλευσης. Η χρήση και η αναπαραγωγή αυτών για εμπορικούς σκοπούς απαιτεί την έγγραφη άδεια του ιδιοκτήτη και κατόχου των αντιστοίχων δικαιωμάτων.

Σε audiobook κυκλοφορεί η βιογραφία «Ο θείος μου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΟΛΑΣ-Ο άνθρωπος πίσω από τον Μύθο» της ανηψιάς του Ελένης Κουτσούδη-Ιόλα

Βασισμένο στη βιογραφία που έγραψε η Ελένη Κουτσούδη-Ιόλα,
το audiobook «Ο θείος μου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΟΛΑΣ-Ο άνθρωπος πίσω από τον Μύθο» αφηγείται την πορεία μιας θρυλικής προσωπικότητας.

Στο συναρπαστικό βιβλίο της «Ο θείος μου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΟΛΑΣ – Ο άνθρωπος πίσω από τον Μύθο», η συγγραφέας και Κλινική Ψυχολόγος Ελένη Κουτσούδη-Ιόλα διηγείται με γλαφυρό και εμπεριστατωμένο τρόπο τη ζωή μιας από τις σημαντικές προσωπικότητες της διεθνούς εικαστικής σκηνής.

Προσεγγίζοντας τον Αλέξανδρο Ιόλα με ιδιαίτερη ευαισθησία και παραθέτοντας ενδιαφέροντα περιστατικά και τεκμήρια που καταρρίπτουν μύθους και εικασίες, η αγαπημένη του ανιψιά μας προσκαλεί να ανακαλύψουμε την αλήθεια μιας άκρως επιδραστικής και έντονης προσωπικότητας που άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά της στον κόσμο της τέχνης.

Η ιστορία ζωντανεύει στο ομώνυμο audiobook που διατίθεται με τη φωνή της ηθοποιού Λήδας Καπνά, σε ένα ιδιαίτερο αφήγημα διάρκειας 9 ωρών και 20 λεπτών που είναι διαθέσιμο αποκλειστικά μέσα από την πλατφόρμα του Bookvoice.gr.

Δεν χωρούσε σε κουτάκια

Ο Αλέξανδρος Ιόλας ήταν μια πολυσύνθετη προσωπικότητα που δεν χωρούσε σε κουτάκια. Διέθετε εξαιρετική ευστροφία που τον οδηγούσε πάντα με επιτυχία στο επόμενο στάδιο. Μέχρι το 1976, τήρησε πιστά την εντολή «Αύξου αεί» που του έδωσε ο πνευματικός του πατέρας, Άγγελος Σικελιανός. Στην τελευταία φάση όμως, η πυξίδα του έχασε τον αληθή Βορρά. Αποφάσισε να εγκαταλείψει την Καλυψώ, αρνούμενος το δώρο της αθανασίας που του προσέφερε και επέλεξε την επιστροφή στην Ιθάκη, που δεν του δώριζε παρά έναν «εσφαλμένο και απατηλό προορισμό». Έτσι, ο άσωτος υιός, ο επαναστάτης, επέστρεψε στην Ελλάδα, μία χώρα που έμελλε να γίνει για εκείνον ο τόπος της αυτοεκπληρούμενης προφητείας του.

Το audiobook «Ο θείος μου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΟΛΑΣ – Ο άνθρωπος πίσω από τον Μύθο» είναι διαθέσιμο μέσα από την ιστοσελίδα και το app του Bookvoice.gr.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα:

Η Ελένη Κουτσούδη-Ιόλα, ανιψιά του Αλέξανδρου Ιόλα, γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Κλινική Ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, εξειδικεύτηκε στην Οικογενειακή Θεραπεία και ίδρυσε το Θεραπευτικό Εργαστήρι Οικογενειακών Σχέσεων, στο οποίο πρωτοστάτησε για 25 χρόνια. Την ενδιέφερε ιδιαίτερα το εκπαιδευτικό κομμάτι και διεξήγαγε Κλινικά Προγράμματα Συστημικής Προσέγγισης καθώς και Αξιολογήσεις Προσωπικότητας σε φοιτητές ψυχολογίας. Μέχρι σήμερα αφιερώνει τον χρόνο της στην εποπτεία ψυχοθεραπευτών.

Από το 2018 ασχολείται και με τη συγγραφή. Το βιβλίο «Ο θείος μου ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΙΟΛΑΣ – Ο άνθρωπος πίσω από τον Μύθο» είναι το πρώτο έργο της που δημοσιεύεται.

Πηγή: newsbomb.gr

—

Λάβετε ενεργά μέρος στην καθημερινή ενημέρωση του www.aparaskevi-images.gr , στέλνοντας φωτογραφίες, video, ή ένα μήνυμα στο  info@aparaskevi-images.gr Ή μπείτε στην σελίδα μας στο Facebook  ή στο Twitter.

Απαγορεύεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο η χρήση ή η αναπαραγωγή των άρθρων και των φωτογραφιών της ιστοσελίδας aparaskevi-images.gr, σε οποιοδήποτε μέσο χωρίς να αναγράφεται η πηγή προέλευσης. Η χρήση και η αναπαραγωγή αυτών για εμπορικούς σκοπούς απαιτεί την έγγραφη άδεια του ιδιοκτήτη και κατόχου των αντιστοίχων δικαιωμάτων.

Λεωφ. Μεσογείων 375

Δεν είναι πολλοί αυτοί που το γνωρίζουν αλλά στη Λεωφόρο Μεσογείων, στα όρια των δήμων Αγίας Παρασκευής και Χαλανδρίου υπάρχει το σπίτι ενός Μακεδονομάχου Στρατηγού, του Γεώργιου Τόμπρα. Παρότι το οικόπεδο της κατοικίας του ανήκει διοικητικά στο Χαλάνδρι, ο ίδιος συνδέθηκε με την Αγία Παρασκευή, το Δημοτικό Συμβούλιο της οποίας τον Ιούλιο του 2016 τίμησε τον αξιωματικό τοποθετώντας αναμνηστική πινακίδα μπροστά στο σπίτι όπου έζησε και πέθανε. Το όνομά του είναι γνωστό στο ευρύ κοινό της πόλης (στάση και οδός Τόμπρα), όμως η προσφορά του στη χώρα είναι μάλλον άγνωστη.

Ο ίδιος γεννήθηκε την 1-1-1878 στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας. Από μικρός ήλθε στην Ελλάδα και σπούδασε φαρμακοποιός στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Συγχρόνως από τις 31-3-1897 κατετάγη στον Ελληνικό στρατό που τελούσε τότε υπό επιστράτευση και τον Ιούνιο του 1900 πήρε τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Το 1905 πήγε στην τότε Τουρκοκρατούμενη Δυτική Μακεδονία για να συμμετάσχει ως εθελοντής στον Μακεδονικό αγώνα. Ξεκίνησε να πολεμά ως υπαρχηγός του υπολοχαγού (και μετέπειτα στρατηγού ) Κατεχάκη, σε συνεχείς και πολύμηνες μάχες σώμα με σώμα απέναντι στον τουρκικό στρατό και τις συμμορίες των Βουλγάρων κομιτατζήδων, μέσα στον βούρκο και στα έλη της περιοχής.

Επιστρέφει για λίγο στην Αθήνα και τον Νοέμβριο του 1906, η εν Αθήναις διοίκηση του Μακεδονικού Αγώνα, έχοντας εκτιμήσει τον ηρωισμό του και διατάσσει να επιστρέψει στην Μακεδονία ως αρχηγός σώματος, δρώντας στην περιοχή των Γιαννιτσών. Τον αναφέρει η Πηνελόπη Δέλτα στο έργο της «Τα μυστικά του Βάλτου». Το 1906 σε μάχη απέναντι στους Βουλγάρους στο σημερινό Αρχοντικό Κοζάνης τραυματίζεται βαρύτατα. Αφού βελτιώθηκε ελαφρά η υγεία του επέστρεψε στην Αθήνα για περαιτέρω ανάρρωση.

Τρεις μήνες μετά η εν Αθήναις διοίκηση του Μακεδονικού αγώνα τον κάλεσε και τον ερώτησαν εάν μπορούσε και εάν ήθελε να επαναλάβει την δράση του στην Μακεδονία, αφού λόγω κάποιων επιτυχιών των Τούρκων και των Βουλγάρων ο αγώνας είχε πάρει άσχημη τροπή. Οι θεράποντες ιατροί του το απέκλεισαν. Όμως ο Τόμπρας τους αγνόησε και επικεφαλής πλέον σώματος 100 ανδρών επιστρέφει στην Δ. Μακεδονία. Ακολουθούν συνεχείς νικηφόρες μάχες με αποκορύφωμα του καλοκαιριού το 1907 κοντά στην Καστοριά κατά την οποία εξοντώθηκε ένα ολόκληρο Βουλγαρικό τμήμα.

Στον πρώτο Βαλκανικό πόλεμο είναι και πάλι παρών στην πορεία προς την Μακεδονία, υπό τον Κατεχάκη. Επικεφαλής λόχου παίρνει μέρος στην Ελληνική νίκη στο Σαραντάπορο στις 10 Οκτωβρίου του 1912 και στις 19 Oκτωβρίου, στον δρόμο προς την Θεσσαλονίκη και πάλι αρχηγός λόχου επιτίθεται κατά οχυρωμένου Τουρκικού αποσπάσματος κοντά στα Γιαννιτσά. Παρών στην πρώτη γραμμή, τραυματίζεται ξανά σοβαρά και αναγκάζεται να επιστρέψει στην Αθήνα. Έκτοτε, σύμφωνα με την ιστοσελίδα vrilissianews.gr, λόγω αποδεδειγμένης αναπηρίας προσφέρει μόνο από διοικητικές θέσεις, τόσο στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο όσο και στην Μικρασιατική εκστρατεία.

Τιμάται με πλήθος από παράσημα και παίρνει συνεχείς προαγωγές φθάνοντας στον βαθμό του υποστρατήγου τον Μάρτιο του 1926. Στην Αγία Παρασκευή εγκαταστάθηκε το 1916, στην αρχή περιοδικά και μετά την αποστράτευσή του μόνιμα, μέχρι τον θάνατο του στις 20-4-1964. 

–

Δημιουργός / Συλλογέας: Κουρουνιώτης Βύρων

Η Μαραθώνια πορεία Ειρήνης ξεκίνησε, ως εκδήλωση διαμαρτυρίας με αίτημα την Παγκόσμια Ειρήνη και τον Αφοπλισμό, το 1963 με ηγέτη της τον Γρηγόρη Λαμπράκη. Η πορεία είχε αφετηρία τον Μαραθώνα και κατέληγε 42 χιλιόμετρα μετά στο κέντρο της Αθήνας.

Είναι 23 Μαΐου 1965 και ο κινηματογραφιστής βρίσκεται στην πλατεία Αγίας Παρασκευής και καταγράφει τους διαδηλωτές, που έχουν ήδη διανύσει πάνω από 30 χιλιόμετρα, να περνούν προς την Αθήνα. Το τεράστιο πλήθος, διαφόρων ηλικιών, πλησιάζει κρατώντας δεκάδες πλακάτ με το σήμα της Ειρήνης, πανό με αντιπολεμικά συνθήματα ενώ τροχονόμοι και χωροφύλακες βρίσκονται παντού.

Μπορούμε να διακρίνουμε πανό που γράφουν «Ειρήνη -Κύπρος Ένωση», «Στα μουσεία τα όπλα», «Όχι στον πόλεμο», «Ειρήνη στον κόσμο», Κάτω ο πόλεμος -Αυτοδιάθεση στην Κύπρο», «Ειρήνη θα πει ένα ποτήρι γάλα κι ένα βιβλίο μπροστά στο παιδί», «Τα χέρια των ΗΠΑ στάζουν αίμα» κ.α.

Εντυπωσιακό άρμα με την Ειρήνη να προβάλλει μέσα απ’ την υδρόγειο, κρατώντας ένα περιστέρι, άλλο με το σύνθημα «Στη θάλασσα οι βόμβες και οι πύραυλοι», άλλο «Γενικός και πλήρης Αφοπλισμός» κ.α.

Ακολουθούν ομιλίες από μέλη των διοργανωτών, ανάμεσα τους διακρίνουμε τον πρώην βουλευτή της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά).

 –

Περισσότερα γι’ αυτό το φιλμ: http://www.aylonfilmarchives.com/aylon/dl/el/item.html.

—-
Λάβετε ενεργά μέρος στην καθημερινή ενημέρωση του www.aparaskevi-images.gr , στέλνοντας φωτογραφίες, video, ή ένα μήνυμα στο  info@aparaskevi-images.gr Ή μπείτε στην σελίδα μας στο Facebook  ή στο Twitter.

Απαγορεύεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο η χρήση ή η αναπαραγωγή των άρθρων και των φωτογραφιών της ιστοσελίδας aparaskevi-images.gr, σε οποιοδήποτε μέσο χωρίς να αναγράφεται η πηγή προέλευσης. Η χρήση και η αναπαραγωγή αυτών για εμπορικούς σκοπούς απαιτεί την έγγραφη άδεια του ιδιοκτήτη και κατόχου των αντιστοίχων δικαιωμάτων.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ Ι. ΑΝΕΣΤΗ
18/04/2023 
Γιατί η χώρα μας δεν μπόρεσε ποτέ να χωρέσει, να συμφιλιωθεί με το έργο και τον μύθο του Αλέξανδρου Ιόλα, όπως πραγματικά του άξιζε; Γιατί ο γκαλερίστας που ανακάλυψε τον Γουόρχολ, κυκλοφορούσε με μακριές γούνες και έγινε τόσο σημαντικός όσο οι καλλιτέχνες, παραμένει ένας άνθρωπος-νησί στην Ελλάδα;

Υπάρχει ένα διαρκές, βαθιά σαρκικό και ατόφια καλλιτεχνικό μυστήριο που εξακολουθεί να περιβάλλει τον Αλέξανδρο Ιόλα. Τον Αλεξανδρινό χορευτή και στη συνέχεια γκαλερίστα που μαγνήτισε τις δυτικές μητροπόλεις και καθόρισε σε σημαντικό βαθμό αυτό που είναι σήμερα η Σύγχρονη Τέχνη. Από τη συναναστροφή με τους αδιανόητα πλούσιους φιλότεχνους και τα αστέρια της Τέχνης, μέχρι τη βανδαλισμένη ιστορική του βίλα στην Αγία Παρασκευή, την υποχώρηση στη λήθη και την ανάδυσή του ξανά τα τελευταία πέντε χρόνια, ο Ιόλας αποκτά πλέον το δικό του μνημείο. Δηλαδή μια ιστοσελίδα για τη ζωή του, το έργο του, τις εκθέσεις που διοργάνωσε, τα έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών, με την επιμέλεια της ανιψιάς του Ελένης Κουτσούδη Ιόλα.

«Δεν πουλάω τέχνη. Κάνω τους ανθρώπους να ερωτευθούν τα έργα που λατρεύω», είναι η φράση που σε υποδέχεται με το που θα μπεις στο σάιτ ακούγοντας τη μουσική του Ενρίκο Καρούζο που λάτρευε ο Ιόλας. Νιώθεις σαν να κάνεις έναν προσωπικό διάλογο μαζί του, να σου αφηγείται αυτό που υπήρξε. Ταυτόχρονα όμως η ιστοσελίδα αποτελεί μια κιβωτό γνώσης και εμπειριών τέχνης, μέσα από τις συνεργασίες, τις εκθέσεις, τις φιλίες του Ιόλα όπως παρουσιάζονται – το υλικό θα ανανεώνεται διαρκώς.

Ο Αλέξανδρος Ιόλας Χορεύει © Lena Koutsoudi – Iolas Archive
Η προτροπή του Καβάφη στον έφηβο Ιόλα
Ήταν ο Κωνσταντίνος Καβάφης αυτός που παρακίνησε τον έφηβο Ιόλα να φύγει από την Αλεξάνδρεια που τον έπνιγε και να πάει στην Αθήνα για να ακολουθήσει το όνειρό του, να ασχοληθεί με την Τέχνη και δη με τον χορό. Ο πατέρας του υπήρξε εύπορος βαμβακέμπορος και επιθυμούσε να δει τον γιο του να τον διαδέχεται στην επιχείρηση. Σκέψη αδιανόητη για τον Αλέξανδρο Ιόλα, που το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Κουτσούδης και η ηλικία γέννησής το  1908 – αν και υπάρχουν αναφορές ότι είχε πραγματικά γεννηθεί το 1902.

Στην Αθήνα αμέσως γίνεται μέλος μια παρέας μύθων -ο Παλαμάς, ο Σικελιανός, ο Δημήτρης Μητρόπουλος. «Αύξου αεί» του είπε ο Σικελιανός και αυτό το έκανε ο Ιόλας μότο στη ζωή του που δεν ακολούθησε μια γραμμική πορεία. Εφυγε στο Βερολίνο, μετά στο Παρίσι και ασχολήθηκε με τον χορό, βρέθηκε στις ΗΠΑ, χόρεψε κάνοντας περιοδείες με την Θεοδώρα Ρούζβελτ, εγγονή του Αμερικανού προέδρου, η οποία ήθελε να τον παντρευτεί, αλλά η οικογένειά της δεν της το επέτρεψε. Ήταν γνωστός με το όνομα Jolas Coutsoudis, χόρεψε ακόμα και στη Μetropolitan Opera.

Ο Ιάλος, στις Κάννες, το 1930
Ιόλας όπως ο Ιόλαος, Αλέξανδρος όπως ο στρατηλάτης
Το Ιόλας καθιερώθηκε, το Αλέξανδρος ήρθε να υπογραμμίσει τον ελληνικό μύθο που τον έκανε να αισθάνεται ξεχωριστός. Διαβάζουμε στο iolasofficial.com «Κυρίως όμως ήταν συμβολικό, αφού συνδεόταν με τον Ιόλαο, σημαντικό πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας. Αντίστοιχα, το Αλέξανδρος ήταν ένα ένδοξο όνομα, στενά συνδεδεμένο με τη χώρα στην οποία είχε γεννηθεί».

Ήταν 37 ετών όταν σταμάτησε τον χορό και αμέσως μπήκε στον χώρο των εικαστικών που είχε αρχίσει να τον γοητεύει πριν από περίπου μία δεκαετία, στο Παρίσι, όπου έγινε φίλος με τον Πικάσο, τον Ερνστ, τον Μαγκρίτ. Διαβατήριο για αυτή την επαγγελματική στροφή ήταν το πόσο ερωτοχτυπημένος ένιωσε το 1937 στο Παρίσι, μπροστά σε ένα έργο του Ντε Κίρικο. Ανοίγει την γκαλερί Hugo στη Νέα Υόρκη, στην 55th Street.

Ο Αλέξανδρος και η Ελένη Ιόλα στο σπίτι της Αγίας Παρασκευής © Lena Koutsoudi – Iolas Archive
Το γούστο του είναι συγκλονιστικό. Ο τρόπος να βλέπει και να ερμηνεύει την τέχνη, να την παρουσιάζει πρωτόφαντος για την εποχή του. Η περσόνα του άρτια μελετημένη, θελκτική, μυθιστορηματική – αν ο Ιόλας παρουσιάζει έναν καλλιτέχνη οφείλεις να τον αγοράσεις. Έντονος, εξωστρεφής, δεν διστάζει να εκθειάσει ή να καταρρακώσει καλλιτέχνες δημοσίως. Είχε καταδικάσει χωρίς να μετράει τα λόγια του, τους καλλιτέχνες Balthus και Cy Twombly. Όλοι οι καλλιτέχνες ήθελαν να συνεργαστούν μαζί του, να γίνουν δορυφόροι του πλανήτη Ιόλα.

Ανακάλυψε τον Γουόρχολ στον δρόμο
Λίγα χρόνια αφού άνοιξε την γκαλερί στους 55 δρόμους της Νέας Υόρκης, παρατήρησε ότι κάθε πρωί περνούσε από το πεζοδρόμιο ένας αδύνατος σαν άχυρο νέος που κρατούσε έναν φάκελο και μια τσάντα. Ήταν ο Άντι Γουόρχολ. Κάποια μέρα δεν άντεξε ο Ιόλας και τον σταμάτησε. Τον ρώτησε τη κουβαλάει. «Στην τσάντα έχω το κολατσιό μου. Στον φάκελο σχέδιο για παπούτσια» του απάντησε ο Γουόρχολ που εργαζόταν τότε σε μια βιοτεχνία υποδημάτων.

Ο Ιόλας μελέτησε τα σχέδια, κοίταξε τον Γουόρχολ και του είπε «αυτή είναι η τελευταία φορά που ζωγραφίζεις παπούτσια». Η συνέχεια είναι γνωστή -μάλιστα ο Γουόρχολ έκανε το 1952 μια έκθεση με σχέδια που αναφέρονταν σε αυτή τη συζήτηση και αντίστοιχα κείμενα που έγραψε ο ειδικά ο Τρούμαν Καπότε.

«Μέγας Αλέξανδρος», του Άντι Γουόρχολ, 1982
Η πορεία ήταν εκρηκτική. Διαβάζουμε στην ιστοσελίδα «Αργότερα, συνεργάστηκε με τους Nouveaux Realistes (Niki de Saint Phalle, Jean Tinguely, Martial Raysse κ.ά.), με καλλιτέχνες της Arte Povera (Γιάννης Κουνέλλης, Pino Pascali κ.ά.) και πολλούς άλλους. Το 1954 η γκαλερί επεκτάθηκε και μετονομάστηκε σε Alexander Iolas Inc. Ο Αλέξανδρος Ιόλας αποτέλεσε έναν από τους πρωτοπόρους στην ανάπτυξη ενός «δικτύου» από αίθουσες τέχνης ανά την Ευρώπη, δορυφόρους μιας κεντρικής γκαλερί. Ξεκίνησε από την Γενεύη (1963) και ακολούθησαν οι γκαλερί στο Παρίσι (1964), στο Μιλάνο (1966) -η πρώτη στην 3 Via Rossini που αργότερα μεταφέρθηκε στην 12 Via Manzoni- στη Ζυρίχη, στη Μαδρίτη και στη Ρώμη. Οι τελευταίες τρεις με τη μορφή συνεργασίας. Παράλληλα, προώθησε στο εξωτερικό Έλληνες καλλιτέχνες, όπως τον Χατζηκυριάκο-Γκίκα, τον Βαγή, τον Μόραλη και τον Τσαρούχη. Συνεργάστηκε επίσης με τη νεότερη γενιά Ελλήνων όπως ήταν ο Τσόκλης, ο Παύλος, ο Takis, ο Ακριθάκης, ο Φασιανός, η Μάρα Καρέτσου, ο Γιάννης Μπουτέας, η Μαρίνα Καρέλλα, ο Κώστας Πανιάρας κ.ά.».

Όταν ο Γιόζεφ Μπόις έπαθε εμμονή με τον Ιόλα
Στα χέρια του Ιόλα, ο René Magritte μεταμορφώθηκε από έναν εκκεντρικό Βέλγο ζωγράφο σε παγκοσμίως αναγνωρίσιμο καλλιτέχνη, έγινε brand η υπογραφή του. Ο Γιόζεφ Μπόις έπαθε εμμονή με τον Ιόλα, τον παρακολουθούσε στενά, ήθελε να ξέρει τα πάντα για αυτόν. «Κάθε έκθεση είναι για εμένα σαν την πρεμιέρα μιας παράστασης χορού. Περιμένω το κοινό, κάνω την παράστασή μου, δεν θεωρώ την γκαλερί ως χώρο εμπορίου αλλά ως αμιγώς καλλιτεχνικό. Μια έκθεση πρέπει να είναι ένα μπαλέτο, με σκηνικά από τους Υβ Κλάιν και Μαξ Ερνστ. Ένα σόου όπου το κοινό είναι οι χορευτές και το σκηνικό είναι ζωγραφισμένο από εικαστικούς» έλεγε ο Ιόλας στον ιστορικό Τέχνης Maurice Rheims το 1965.

Ο Αλέξανδρος Ιόλας την δεκαετία των ’60s © Lena Koutsoudi – Iolas Archive
Εν τω μεταξύ, οι ιστορίες για αυτόν αυξάνονταν. Έλεγαν μέχρι ότι η Μάρλεν Ντίτριχ τού ζήτησε να της δώσει μερικές από τις πυκνές μαύρες μπούκλες των μαλλιών του για να φτιάξει ψεύτικες βλεφαρίδες. Κι όμως, πάντα ήθελε να επιστρέψει στην Ελλάδα, ήθελε να στηρίξει την ελληνική τέχνη, να κάνει την Αθήνα κέντρο της δυτικής τέχνης, αρχίζοντας με τη δημιουργία του σπιτιού μουσείου στην Αγία Παρασκευή. Η χούντα είχε πέσει.

Το δείπνο με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή
Σε ένα δείπνο φέρεται να του είπε ο τότε πρωθυπουργός Κωνσταντίνος Καραμανλής. «Είστε πλούσιος, η χώρα μας είναι φτωχή, θέλω να κάνετε κάτι για αυτό». Και ο Ιόλας απάντησε αμέσως «θα φτιάξω στην Ελλάδα το μεγαλύτερο μουσείο μοντέρνας τέχνης του κόσμου».

Ο Γιάννης Τσαρουχης σε δεξίωση στο σπίτι της Αγίας Παρασκευής © Eleni – Koutsoudi – Iolas archive
Μέρος του ελληνικού Τύπου αποφασίζει να τον… κατασπαράξει, τον κατηγορεί για διοργάνωση οργίων, σαπίλα, ναρκωτικά, αρχαιοκαπηλία ως και παιδεραστία, και προσπαθούν να εμπλέξουν σε αυτό τον Καραμανλή που ήταν φίλος του, τον τέως βασιλιά και άλλες προσωπικότητες. Μπαίνει σε απομόνωση, ακόμα και η καλή του φίλη Μελίνα Μερκούρη, υπουργός Πολιτισμού τότε, απομακρύνεται.

«Όταν ήταν ακόμα εν ζωή, με πρωτοβουλία του Κώστα Γαβρά, υπήρξε από το εξωτερικό μια προσπάθεια υπεράσπισης του Ιόλα, την οποία συνυπέγραψαν πολλές διεθνείς προσωπικότητες, ανάμεσά τους και η βυζαντινολόγος-ιστορικός Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, ο Τσαρούχης και ο Χατζιδάκις. Το 1984 πραγματοποίησε τη δωρεά 47 έργων σύγχρονης τέχνης από την προσωπική του συλλογή στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης. Το 1987 ο Αλέξανδρος Ιόλας απεβίωσε, σε νοσοκομείο της Νέας Υόρκης, νικημένος από τη νόσο του AIDS».

Το σπίτι μετά τον θάνατό του / Andy Warhol room © Greek Style 1988 Gilles de Chabaneix
Η Συλλογή Αλέξανδρου Ιόλα (Σ.Α.Ι.)
Η Συλλογή του Αλέξανδρου Ιόλα αποτελούνταν από περίπου 1.200 έργα τέχνης και αρχαιότητες, διαβάζουμε στην ιστοσελίδα του. Από το 1966 ο Ιόλας ήταν αναγνωρισμένος συλλέκτης αρχαιοτήτων ύστερα από απόφαση του ΚΑΣ βάσει εισήγησης της Υπηρεσίας Αρχαιοπωλείων και Ιδιωτικών Συλλογών. Όταν πέθανε, η συλλογή των αρχαίων περιελάβανε 854 αντικείμενα. Αδιαμφισβήτητα ήταν μια αξιοθαύμαστη συλλογή με σημαντικά κομμάτια. Ελληνικές και ρωμαϊκές αρχαιότητες γειτνίαζαν με βυζαντινές εικόνες. Επιπροσθέτως, περιείχε 195 έργα μοντέρνας τέχνης – έργα των Andy Warhol, Pablo Picasso, Max Ernst, Niki de Saint Phalle, Lalanne, Roberto Matta, René Magritte, Victor Brauner κ.ά. Φυσικά, δεν έλειπαν και Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Takis (Παναγιώτης Βασιλάκης), ο Κώστας Τσόκλης, η Μαρίνα Καρέλλα, ο Κώστας Πανιάρας κ.ά. Υπήρχαν και 30 έπιπλα και 82 διακοσμητικά.

www.iolasofficial.com

Ο μουσικός παραγωγός Άγγελος Σφακιανάκης μοιράζεται την ιστορία δημιουργίας του άλμπουμ «Στη λίμνη με τις παπαρούνες» του Παναγιώτη Καλαντζόπουλου

“Έχει στήσει ένα χειροποίητο στούντιο στο σαλόνι του σπιτιού τους. Στον πρώτο όροφο μιας παλιάς μονοκατοικίας στην Αγία Παρασκευή. Πατρόκλου 19″.

Δεν ξέρω πώς βρήκε το τηλέφωνό μου και με πήρε ένας λοχαγός Χατζημάρκος. Ήθελε να συμμετάσχει η Οπισθοδρομική Κομπανία σε μια χοροεσπερίδα στη Λέσχη Αξιωματικών. Ήταν το 1980. Αναρωτιόμασταν με τον Γιάννη Εμμανουηλίδη αν ήταν κάποιο τέχνασμα για να μας πάρουν φαντάρους. Πήγα στην λέσχη και τον συνάντησα. Ο άνθρωπος άλλαξε γνώμη με το που με είδε. Νομίζω φοβήθηκε ότι θα έμπλεκε. Εκεί όμως έκανε πρόβα για να παίξει με κάτι καραβανάδες μια μικρή κοπέλα. Ντυμένη σαν Πανκ. Έπαιζε κλαρίνο. Δημοτικά. Ήταν μια σουρεαλιστική εικόνα. Ήταν η Ελένη Καλαντζοπούλου. Της μίλησα και ενδιαφέρθηκε να γνωρίσει την Κομπανία που τότε είχε ολοκληρώσει την περιοδεία της με τον Διονύση Σαββόπουλο. Της άρεσε που ήμασταν γκρουπ και που δεν της είπαμε «προσπαθούμε να σώσουμε την παράδοση».

Η Ελένη μπήκε στην ομάδα. Γνωρίσαμε και τους δικούς της. Ο πατέρας της, ο ζωγράφος Παύλος Καλαντζόπουλος. Μάθαμε και για τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο, τον αδελφό της που σπούδαζε κλασική κιθάρα στην Αγγλία. Ήταν στο Guildhall School of Music & Drama στο Λονδίνο. Είναι μια σχολή που προσφέρει προπτυχιακή και μεταπτυχιακή μουσική εκπαίδευση σε όλες τις πτυχές της κλασικής, μαζί με τις τέχνες του θεάματος και της παραγωγής. Τον γνωρίσαμε το 1981 εκ του σύνεγγυς.

Μας διηγήθηκε ότι την πρώτη χρονιά τον κάλεσε ο διευθυντής. Αυτός ήταν σίγουρος ότι θα του δώσουν τουλάχιστο υποτροφία. Ο  διευθυντής όμως ήταν αμείλικτος. «Δεν θέλουμε να κλέβουμε τα χρήματα των γονιών σου. Δεν μας φτάνουν οι ευκολίες σου. Αν δεν μελετήσεις θα σε διώξουμε». Τότε άρχισε να μελετάει 10 ώρες την ημέρα. Στα καμαρίνια της σχολής που είχαν θέρμανση. Γιατί το δωμάτιο που νοίκιαζε δεν ζεσταινόταν εύκολα. Οι καθρέφτες τον βοηθούσαν να παρατηρεί τον εαυτό του. Καμαρώνει γιατί κατάφερε να αποκτήσει την κιθάρα του Julian Bream του μεγάλου κλασικού κιθαρίστα. Μια Khono του 1963. Μετά το Λονδίνο θα πάει στο Παρίσι, στην Ecole Normal de Musique de Paris Alfred Cortot. Εκεί θα του συστήσει ο Θοδωρής Κοτεπάνος την Ευανθία Ρεμπούτσικα. Η πρώτη έλξη.

Όταν θα έρθουν θα συνεργαστεί με τον Μάνο Χατζιδάκι σαν μουσικός. Με την καθοδήγηση του θα μεταγράψει τραγούδια για κιθάρα. Προετοιμασία για ένα ρεσιτάλ της Φλέρυς Νταντωνάκη.

Στις 19 Σεπτεμβρίου 1983 θα βρεθούμε μαζί στην ίδια κυκλική σκηνή καλεσμένοι του Διονύση Σαββόπουλου για να γιορτάσουμε τα 20 του χρόνια στο τραγούδι, στην γκράντε συναυλία στο ΟΑΚΑ. «Στο απόλυτο κενό» που λέει και ο Διονύσης. Εκεί έχει προσαρμοστεί με την τρέχουσα ζήτηση. Παίζει ηλεκτρική κιθάρα.

Θα ενορχηστρώσει τον δίσκο των Μανώλη Ρασούλη – Πέτρου Βαγιόπουλου, «Ναι στο ναι και ναι στο όχι» το 1984. Θα τσιμπήσει ο Νίκος Πορτοκάλογλου και θα τον προσεγγίσει. Ανιχνεύουν την περίπτωση να ενταχθεί στο σχήμα. Οι τέσσερεις ΦΑΤΜΕ να γίνουν πέντε. Παρουσιάζουν την προετοιμασία τους στο Δεύτερο Πρόγραμμα στην εκπομπή της Σοφίας Μιχαλίτση. Εκεί παίζεται και το σημαδιακό τραγούδι του Καλαντζόπουλου. «Η αρχή του τέλους».

Οι ΦΑΤΜΕ θα παραμείνουν τέσσερις και ο Παναγιώτης θα συνεχίσει τον δρόμο του με τις ενορχηστρώσεις. Το 1987 αναλαμβάνει τον δίσκο των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα. «Όταν σου λέω πορτοκάλι να βγαίνεις». Εγχείρημα ιδιαίτερα δύσκολο γιατί αυτός ο δίσκος ήταν μετά τα «Ζεστά Ποτά». Θα παντρευτούν με την Ευανθία το 1985. Θα συνδεθούμε πιο στενά. Θα γίνουμε φίλοι οικογενειακοί και ως νέοι γονείς τρέχουμε στα παιδικά πάρτι.

Παύλος, Αλέξανδρος, Ραχήλ, Ανδρέας, Αλέξανδρος… Η Ελλάδα που έρχεται. Κι εμείς αμήχανοι μπροστά στη νέα επέλαση. Το 1991 οι «Οπισθοδρομικοί» έχουν συσταθεί εκ νέου σε μουσικό πρόσωπο και παίζουν με την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Μανώλη Μητσιά, την Ελένη Δήμου, τον Μανώλη Λιδάκη κ.α. στα Νέα Δειλινά. Κάνουμε πρόταση στον Καλαντζόπουλο να ενορχηστρώσει τον νέο μας δίσκο «Πάλι Μπρος». Θα προγραμματίσει στο στούντιό του. Θα φέρει αρκετό υλικό προηχογραφημένο στο Sierra.

Έχω ακούσει τραγούδια του Παναγιώτη και μου αρέσουν. Τον τσιγκλάω. Την επόμενη χρονιά ο Παναγιώτης και η Ευανθία μου προτείνουν υλικό για να κάνουμε δίσκο στη Λύρα. Τραγούδια για την Κρίστη Στασινοπούλου. Η Ευανθία και η Κρίστη γνωρίζονται από το 1978. Από το ανέβασμα της rock όπερας του Andrew Lloyd Webber, «Jesus Christ Super Star». Σαν να λέμε προ Χριστού. Μικρά Κορίτσια, πρωτάρες σε μια μεγάλη παραγωγή. Η Κρίστη ήταν η Μαγδαληνή και η Ευανθία το πρώτο βιολί. Στο ίδιο καμαρίνι.

Η Κρίστη είχε κάνει έναν δίσκο το 1986 με τους «Αφοι Φαληρέα» που άφησε δύο ραδιοφωνικά χιτ.

Στο ραντεβού της πρώτης ακρόασης του υλικού για τον δίσκο δεν μου αποκαλύπτουν την πατρότητα των τραγουδιών. Επιλέγω στα τυφλά. Αντιλαμβάνομαι όμως τη διαφορετική γραφή τους. Στίχους έχουν γράψει ο Παναγιώτης, η Κρίστη και η Αφροδίτη Ράιλα. Η επιλογή έγινε και προχωράμε στην εκτέλεση. Καμαρώνω γιατί ηχογραφώ για πρώτη φορά δύο νέους ταλαντούχους συνθέτες. Το ενορχηστρωτικό αλλά και το ηχοληπτικό μέρος το αναλαμβάνει ο Παναγιώτης. Έχει στήσει ένα χειροποίητο στούντιο στο σαλόνι του σπιτιού τους. Στον πρώτο όροφο μιας παλιάς μονοκατοικίας στην Αγία Παρασκευή. Πατρόκλου 19. New Age Studio. Στον κήπο παίζει η κοκκινομάλλα Ραχήλ. Ένας αέρας από το Woodstock φυσάει από το παράθυρο και την ανοιχτή πόρτα. Η Ευανθία πάει κι έρχεται με τον Παύλο στο καροτσάκι. Περνάνε οι Ρεμπουτσικαίοι που είναι όλοι μουσικάρες είτε για να παίξουν, είτε για να βοηθήσουν στο μπέιμπι σίτιγκ, είτε για παρέα. Έρχονται «τάπερ» για ανεφοδιασμό. Είναι μια πρωτόγνωρη χυπία. Μπιμπερόν, χορδές και κουρδιστήρια στο τραπέζι. Τα περίεργα όργανα που μαζεύει ο Παναγιώτης είναι στοιβαγμένα στα παιδικά καθίσματα αυτοκινήτου. Είναι τολμηρός κι ευφάνταστος. Ευφυής και πολυμήχανος. Είναι και «τρελός επιστήμονας». Παλεύει με τον ηλεκτρονικό κόσμο και τον νικάει. Έχει αυτιά εικαστικού. Θα βγάλει ένα ήχο πρωτότυπο που παίζει κρυφτούλι με την Ανατολή και με τη Δύση. Είναι και ο ιδιαίτερος ήχος του βιολιού της Ευανθίας που ξεχωρίζει. Πότε Κέλτικος πότε Ινδικός.

Θα παίξει κάτι κιθαριές ο Κλέων Αντωνίου. Ο Στάθης Καλυβιώτης ένα μπάσο. Ο Δημήτρης Μαρινάκης, το ΜΑ από τους «ΠΕΛΟΜΑ», θα παίξει τύμπανα και ο νεαρός Μιχάλης Διακογιώργης κρουστά.

Τη χρωματιστή φωτογράφιση θα κάνει ο Χρήστος Πότσιος στον κήπο της θλιμμένης Αμαλίας.

Βραβεύεται το 1992 η τηλεοπτική μουσική του από το «Africa» που συμμετέχει η Σαββίνα Γιαννάτου και η Ράνια Διζικιρίκη.

Εν τω μεταξύ τον επόμενο χειμώνα μετά από κάποιο στούντιο πηγαίνω το βράδυ στα εγκαίνια της Μαριώς. Έχει κατέβει από Θεσσαλονίκη και παίζει σε ένα νέο ρεμπετάδικο απέναντι από τον ΟΤΕ στην Πατησίων. Στο πάλκο είναι φίλοι μουσικοί που κάνουμε χαρές στο αντάμωμα. Είναι και ένας νέος άγνωστος σε με, που παίζει μπαγλαμά και μου αρέσει η φωνή του.

Ανεβαίνω στο πάλκο να συνοδεύσω με τα κρουστά τον Βασίλη Γιαννίση τον πάλαι «Οπισθοδρομικό» που παίζει βιολί. Του κάνω νόημα ότι ο νέος μου αρέσει. Μου λέει «θέλει να σου μιλήσει». Σκύβω και λέω στον νέο «πώς σε λένε;». «Γιάννη Κότσιρα» μου λέει. «Έλα αύριο στη μία στη Λύρα». Έρχεται με μια κασέτα. Έχει γράψει κάτι ελαφρά popίζοντα τραγούδια. «Άστα αυτά θα τα δούμε άλλη στιγμή» λέω. Παίρνω τον πρωτοπόρο Νίκο Μαμαγκάκη που μου είχε ζητήσει μια ανδρική φωνή. Πάμε επί τόπου. Δεν του αρέσει. Θέλει κάτι πιο μπρουτάλ. Με καλεί η Ελευθερία Αρβανιτάκη που προετοιμάζεται να παίξει στη «Σφεντόνα» και θέλει δύο νέους τραγουδιστές. Της στέλνω τον Κότσιρα. Ανταποκρίνεται ενθουσιασμένη. «Άγγελε, είναι πολύ καλός. Το πήρα. Δεν θα χρειαστώ άλλον». Έρχεται και η Ευανθία με το project «Εσύ αποφασίζεις». Σε κάθε αυτοτελές επεισόδιο ένα τραγούδι. Θέλει να τα κάνουμε δίσκο. Έχουν συμμετάσχει φίλοι και ηθοποιοί Δεν έχει τραγουδιστές. Της προτείνω την Αναστασία Μουτσάτσου, τον Ανδρέα Καρακότα και τον Κότσιρα. ΟΚ η Μουτσάτσου. Δεν τα ξέρει όμως τα αγόρια. Δεν υπάρχει και YouTube να τους δει. Ο Ανδρέας είναι Θεσσαλονίκη. Σα να στρίβει κέρμα και μου λέει «Τον Κότσιρα». Τον στέλνω στην Πατρόκλου στο στούντιο. Ενθουσιάζονται όλοι γιατί δοκιμάζει την Αλεξάνδρεια. Με καλεί. «Μας αρέσει. Αρέσει και στον Παναγιώτη κάτι θα κάνουμε με τον Κότσιρα».

Εξηγώ το σκηνικό στη Λύρα ότι βρήκα ένα νέο τραγουδιστή που τραγουδάει καλά, έχει ιδιαίτερο ηχόχρωμα και ανοίγουν οι ουρανοί στο πέρασμά του. Μπήκε στην ομάδα της Ελευθερίας. Στην «Σφεντόνα» θα γίνουν 60 εμφανίσεις. Στη Θεσσαλονίκη, στον «Μύλο» 40 και άλλες τόσες περιοδεία. Του γράφουν ο Καλαντζόπουλος και η Ρεμπούτσικα. Ο Γιάννης Κότσιρας έχει στρωμένο δρόμο. Πρέπει να τον υπογράψουν. Δεν με ακούει κανείς. Όταν θα ενδιαφερθούν, τον επόμενο Σεπτέμβρη, το αστέρι του Κότσιρα έχει δεσμευτεί σε άλλη τροχιά. Αισθάνομαι σαν τον οδηγό του σκαπτικού που άνοιξε τον δρόμο για να περάσουν άλλοι. Ο Κότσιρας και τα τραγούδια του έχουν διαχειριστή που έχει αποφασίσει πού θα την πάει τη δουλειά…

Έχω «Μεγάλο Θυμό» κι ας μην έχει γραφτεί το μυθιστόρημα. Φορτώνω με τη Λύρα και με τον Παναγιώτη. Γίνομαι «τσακωμένος φίλος». Και έρχονται τα ωραία τραγούδια με τη φωνή του Κότσιρα. Η «Αλεξάνδρεια», η «Μεγάλη αποκάλυψη», το «Λέει λέει», «Στο τσιγάρο που κρατώ». Το άστρο του Κότσιρα έχει ξεπεράσει τον θυμό μου. Μόνο να χαίρομαι μπορώ.

Το 1994 ο Παναγιώτης κυκλοφορεί το soundtrack «Το Κόκκινο φεγγάρι» με τη Δήμητρα Γαλάνη σε στίχους της Ελένης Ζιώγα.

Χιτάρει με την Έλλη Πασπαλά. «Λευκό μου γιασεμί» και το «Summer time in Prague» από την ταινία «Φθηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη.

Φτιάχνουν με την Ευανθία την «Ορχήστρα Του Δρόμου». Συμβουλόπουλος, Δημητρακόπουλος, Στόικος, Μαραβέγιας, Νέγκα, Πασπαλά, Dilec. Οργώνουν τις σκηνές με επιτυχία. Αισθάνεται ότι δεν βγάζει άκρη με τις εταιρείες. Το 1999 θα στήσουν με την Ευανθία το Cantini. Ενώνουν τις δυνάμεις τους. Ανεξάρτητη εταιρεία μουσικών εκδόσεων. Σίριαλ επιτυχιών και βραβεύσεων. Πολίτικη Κουζίνα, Peppermint, Urania, Palyrria, Maraveyas Ilegal, Με τα μάτια κλειστά.

Η πρώτη ανεξάρτητη εταιρεία που κάνει τόσες επιτυχίες. Είναι ένα φως που ξεγλιστράει από τα δίχτυα της κακογουστιάς… Το ωραίο ενώνει τους ανθρώπους. Ξετσακώνονται οι φίλοι.

Ο Παναγιώτης παλεύει να βρει «από μηχανής Θεό» για την τραγωδία των πνευματικών δικαιωμάτων. Θα ξαναβρεθούμε να χειροκροτάμε ωραίες μουσικές να τρέχουμε στις συνελεύσεις και σε γραφεία δικηγόρων για τα δικαιώματα των δημιουργών και για την αγωνία των ανεξάρτητων εταιρειών. Για το μετά…

Πηγή: athensvoice.gr

—–

Λάβετε ενεργά μέρος στην καθημερινή ενημέρωση του www.aparaskevi-images.gr , στέλνοντας φωτογραφίες, video, ή ένα μήνυμα στο  info@aparaskevi-images.gr Ή μπείτε στην σελίδα μας στο Facebook  ή στο Twitter.

Απαγορεύεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο η χρήση ή η αναπαραγωγή των άρθρων και των φωτογραφιών της ιστοσελίδας aparaskevi-images.gr, σε οποιοδήποτε μέσο χωρίς να αναγράφεται η πηγή προέλευσης. Η χρήση και η αναπαραγωγή αυτών για εμπορικούς σκοπούς απαιτεί την έγγραφη άδεια του ιδιοκτήτη και κατόχου των αντιστοίχων δικαιωμάτων

Σαν σήμερα το 1987 πέθανε ο κοσμικός γκαλερίστας, κάτοχος 10.000 αρχαίων και της βίλας στην Αγία Παρασκευή, Αλέξανδρος Ιόλας.

Η πτώση του παγκόσμιου Ιόλα ήρθε λυσσαλέα από τον οικονόμο που τον φώναζαν «Mαρία Κάλλας» (vid)

• Aπο χορευτής στο Παρίσι
• …γκαλερίστας στη Γενεύη
• Η Μεγαλοπρεπής βίλα στην Αγία Παρασκευή
• Εγινε αντιπαθής στην κοινωνία
• Η Προδοσία “και η πτ΄΄ωση”
• Διψούσαν για ‘Αιμα”
• Δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη χλεύη
• “Η Σύλλογη χάθηκε”
• Η Αθώωση για την αρχαιοκαπηλία
• Το πλιάτσικο στη βίλα

Είχε τα πάντα! Δόξα, χλιδή, λεφτά, διάσημους και ξακουστούς φίλους. Ο διασυρμός και η διαπόμπευση όμως δεν απέχουν πολύ και ο Κωνσταντίνος Κουτσούδης έζησε το πιο σκληρό πρόσωπό τους. Τη διαπόμπευση μέχρι την καταστροφή. Από φθόνο; Γιατί ποτέ δεν τον κατάλαβαν; Ποιος ξέρει… Μπορεί το όνομα Κωνσταντίνος Κουτσούδης (ο οποίος σάν σήμερα το 8/6/1987 πέθανε) να μην σας λέει πολλά, αλλά στους παλαιότερους ιδίως, το Αλέξανδρος Ιόλας φέρνει στη θύμησή τους, πολλές εικόνες και ιστορίες.

Ο Ιόλας ήταν ξακουστός εραστής της τέχνης, των αρχαίων, πλούσιος γκαλερίστας, φίλος του Τσαρούχη, της Μελίνας Μερκούρη, της εγγονής του Ρούζβελτ Θεοδώρας και όποιου άλλου διάσημου μπορείτε να φέρετε στο μυαλό σας και που ακόμα και η φαντασία σας αδυνατεί να φτάσει. Ήταν αυτός που ανακάλυψε-αποκάλυψε τον Άντι Γουόρχολ, αυτός που φιλοξενούσε στην πανάκριβη και «κεντημένη» με μάρμαρο, διακοσμημένη με αρχαία βίλα του στην Αγία Παρασκευή, τον κάθε παγκοσμίως διάσημο της εποχής. Που έκανε παρέα με την Κοτοπούλη, τον Σικελιανό, τη Νέλλη Σεραϊδάρη που τον φωτογράφιζε να χορεύει στον Παρθενώνα.

Από χορευτής στο Παρίσι…

Ο Αλέξανδρος Ιόλας, για να τα πάρουμε λίγο με τη σειρά τα πράγματα, λεγόταν Κωνσταντίνος Κουτσούδης. Αρχικά θριάμβευσε ως χορευτής στη Γερμανία, ενώ με την άνοδο του ναζισμού έφυγε από το Βερολίνο για το Παρίσι που θεωρούνταν η «μέκκα» του χορού. Το 1940 ανέπτυξε φιλία με την Θεοδώρα Ρούσβελτ, την εγγονή του Αμερικανού Προέδρου των ΗΠΑ, η οποία ήταν αυτή που τον «βάφτισε» Αλέξανδρο Ιόλα.

… γκαλερίστας στη Γενεύη

Αφού εγκατέλειψε τον χορό, μετά τις περιοδείες στην Βραζιλία, ανακάλυψε τον Άντι Γουόρχολ, ενώ έκανε και την πρώτη του έκθεση, σε μια σειρά εικονογραφήσεων διηγημάτων του Τρούμαν Καπότε. Μόλις είχε αρχίσει η ανοδική του πορεία. Η αγάπη του για τα έργα και την τέχνη, τον οδήγησαν στο να ανοίξει την πρώτη του γκαλερί στη Γενεύη το 1963.

Η μεγαλοπρεπής βίλα στην Αγία Παρασκευή

Τον καιρό που προσπαθούσε να επιβάλλει τον Τσαρούχη στο εξωτερικό, γνωρίστηκε με τον Πικιώνη στον οποίο ανέθεσε να του χτίσει ένα σπίτι, σε ένα σημείο ανάμεσα σε αμπελώνες στην Αγία Παρασκευή. Ο Ιόλας ήθελε τον χώρο για να βάζει τα έργα του, αλλά στη συνέχεια τον μετέτρεψε σε μια μεγαλοπρεπή βίλα «ντυμένη» και διακοσμημένη με αρχαία ελληνικά, κυκλαδικά, βαβυλωνιακά αντικείμενα, ρωμαϊκές κολώνες, βυζαντινές εικόνες και έργα των πολλών καλλιτεχνών του 20ού αιώνα.

Σε αυτή τη βίλα φιλοξενούσε τους διάσημους φίλους τους και τα θρυλικά πάρτι που έγραψαν ιστορία στην αθηναϊκή νύχτα. Δεν έκρυψε ποτέ ότι ήταν ομοφυλόφιλος, ίσα ίσα που έλεγε ότι οι Έλληνες ήταν οι καλύτεροι εραστές του κόσμου!

Έγινε αντιπαθής στην κοινωνία

Μπορεί να ήταν διάσημος και ξακουστός στις τάξεις της ελιτίστικης κοινωνίας, ωστόσο ο απλός κόσμος τον έμαθε όταν ο Ζάχος Χατζηφωτίου άρχισε να τον προβάλλει στον «Ταχυδρόμο». Στην κοινωνία δεν έγινε αποδεκτός. Τουναντίον, προκάλεσε πολλά αρνητικά σχόλια προς το πρόσωπό του. Έγινε αντιπαθής, καθώς δεν άρεσε αυτό που εκπροσωπούσε: Ντυμένος με μανδύες χρυσοποίκιλτους, εσάρπες, γούνες, φαντεζί πουκάμισα και παπούτσια.

Η οργή ήρθε όταν στη συνέντευξη του στην Όλγα Μπακομάρου στη «Γυναίκα» παρουσιάστηκε ως ηγεμόνας, υπερόπτης, που μιλούσε απαξιωτικά για όλους. Από τον πρωθυπουργό και τους πολιτικούς μέχρι τους κοσμικούς. «Ο Παρθενώνας ήταν μια μικρή έκφραση του 5ου αιώνα και της παρακμής του, ήταν γελοίος. Πιο ωραίος ήταν κατεστραμμένος» είχε πει με τον κόσμο να αντιδρά.

Η «προδοσία» και η «πτώση»

Η «πτώση» όμως ήρθε εκ των έσω. Ο Τσαρούχης είχε γνωρίσει τον (αποτυχημένο) ηθοποιό Αντώνη Νικολάου, ο οποίος ήταν ομοφυλόφιλος και ντυνόταν γυναίκα, μοιάζοντας με τη Μαρία Κάλλας. Ο Τσαρούχης ήταν αυτός που τον βάφτισε «Μαρία Κάλλας» και όταν τον γνώρισε στον Ιόλα, τον έχρισε οικονόμο του σπιτιού.

Η «Μαρία Κάλλας» όμως, όπως αναφέρει η «Μηχανή του Χρόνου», τον έκλεβε και έτσι ο Ιόλας αποφάσισε να την διώξει από το σπίτι. Τότε «γεννήθηκε» στο μυαλό της η εκδίκηση. Πήγε στις εφημερίδες και τον κατηγόρησε για παιδεραστία, αρχαιοκαπηλία και χρήση ναρκωτικών. Αμέσως ξεκίνησε ένα ανελέητο και λυσσαλέο μπαράζ επιθετικών δημοσιευμάτων για τον Ιόλα, με τον Τύπο – αλλά και την κοινωνία- να φαίνεται πως δεν είχε καταλάβει επακριβώς, ούτε τι άνθρωπος ήταν, ούτε τις ιδιαιτερότητές του.

Διψούσαν για «αίμα»…

Η «Αυριανή» πρωτοστάτησε σε όλο αυτό και ο Αλέξανδρος Ιόλας διάβαζε πηχυαίους τίτλους, όπως «Ο σάπιος Ιόλας και η σαπίλα των άλλων», «Υψηλή σαπίλα: Ασέλγειες και ναρκωτικά», «Καλός κόσμος και υπόκοσμος στην αγκαλιά του Ιόλα», «Γνωστοί Αθηναίοι σε όργια του Ιόλα. Παραπέμπονται για πορνεία – παιδεραστία». Ποιοί υπέγραφαν τα ρεπορτάζ; Ονόματα όπως Μάνος Χάρης, Αιμίλιος Λιάτσος, Αγγελική Νικολούλη, Άρης Πορτοσάλτε, Θοδωρής Δρακάκης αλλά και Γιώργος Μαύρος.

Ο Ιόλας γνώριζε έναν πρωτοφανή διασυρμό που δεν θα σταματούσε αν δεν τον κατέστρεφε. Γρήγορα πολλοί «φίλοι» του γύρισαν την πλάτη. Το τηλέφωνο έπαψε να χτυπάει, οι επαφές με την ελιτίστικη κοινωνία έκοψαν, ξεκίνησαν τα οικονομικά προβλήματα. Συν τοις άλλοις, τις γκαλερί τις είχε χαρίσει σε εραστές του.

Δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη χλεύη

Αυτό που τον πείραξε όμως πάρα πολύ, ήταν η κατακραυγή του κόσμου. Ένα βράδυ, βγαίνοντας από τη «Ζουμπουλάκη» στην πλατεία Κολωνακίου, κάποιοι που καθόντουσαν στη διπλανή καφετέρια άρχισαν να τον κοροϊδεύουν «να τη, η γριά τσατσά». Το πήρε κατάκαρδα. Για εβδομάδες το έφερε βαρέως και δεν μπορούσε να το ξεπεράσει.

«Η συλλογή χάθηκε»

Όταν η Μάρω Λάγια, βρέθηκε στο πλευρό του Ιόλα, όταν επέστρεψε από την Αμερική για μια σοβαρή εγχείρηση στην καρδιά του, μπήκαν στη βίλα στην Αγία Παρασκευή, αντικρίζοντας τα περισσότερα δωμάτια άδεια. Στο Μακεδονικό Μουσείο βρίσκεται σήμερα το μόνο τμήμα της συλλογής Ιόλα που πρόλαβε να σωθεί στην Ελλάδα.

«Η συλλογή χάθηκε πριν από τον θάνατό του. Η αδελφή του είχε προλάβει και είχε στείλει έξω ένα μεγάλο μέρος. Βλέποντας τους άδειους χώρους, μου είπε “παιδί μου, η σύγχρονη τέχνη πάει μπροστά, θα πάρουμε καινούργια”», είχε πει η Λάγια.

Η αθώωση για την αρχαιοκαπηλία

Μόλις, πέντε μήνες πριν από τον θάνατό του, ο Αλέξανδρος Ιόλας βρέθηκε απέναντι στον 13ο Τακτικό Ανακριτή για την υπόθεση αρχαιοκαπηλίας. Παρέθεσε 8 χοντρά ντοσιέ, τα οποία αποδείκνυαν για κάθε αντικείμενο που είχε στην κατοχή του, την προέλευσή του. Ο ανακριτής τον διαβεβαίωσε ότι θεωρούσε την υπόθεση λήξασα και ότι το μόνο που έπρεπε να κάνει ήταν να αποκαταστήσει το όνομά του στον Τύπο, καθώς αυτό που ουσιαστικά είχε κάνει, ήταν σαν να είχε επαναπατρίσει 2.500 αρχαία.

Το πλιάτσικο στη βίλα

Ο Ιόλας μεταφέρθηκε στη Νέα Υόρκη ως ασθενής με AIDS και γρήγορα οι γείτονες αντίκρισαν φορτηγά έξω από τη βίλα του που φόρτωναν καθημερινά μεγάλα κιβώτια. Μέσα στο σπίτι έγινε μεγάλο πλιάτσικο, διαρρήξεις, ξήλωναν ακόμα και τα μάρμαρα από τους τοίχους. Λεηλάτησαν τα πάντα. Προτού καν τεθεί θέμα κληρονομίας, περνούσαν τα αρχαία στο απέναντι σπίτι, τα οποία κατέληξαν τελικά στην κόρη της Σύλβια ντε Κουέβας στην Αμερική.

Ο Ιόλας πέθανε σαν σήμερα στις 8 Ιουνίου 1987 και ακόμα και σήμερα το ερώτημα παραμένει για τα 10.000 έργα τέχνης που είχε στην κατοχή του. Ποιος τα πήρε όλα αυτά; Γιατί η Πολιτεία δεν έκανε τίποτα να τα προστατέψει, να τα στεγάσει στα μουσεία της χώρας;

—

Λάβετε ενεργά μέρος στην καθημερινή ενημέρωση του www.aparaskevi-images.gr , στέλνοντας φωτογραφίες, video, ή ένα μήνυμα στο  info@aparaskevi-images.gr Ή μπείτε στην σελίδα μας στο Facebook  ή στο Twitter.

Απαγορεύεται καθ’ οιονδήποτε τρόπο η χρήση ή η αναπαραγωγή των άρθρων και των φωτογραφιών της ιστοσελίδας aparaskevi-images.gr, σε οποιοδήποτε μέσο χωρίς να αναγράφεται η πηγή προέλευσης. Η χρήση και η αναπαραγωγή αυτών για εμπορικούς σκοπούς απαιτεί την έγγραφη άδεια του ιδιοκτήτη και κατόχου των αντιστοίχων δικαιωμάτων.

Η ανιψιά του μεγάλου συλλέκτη, η Ελένη Κουτσούδη-Ιόλα, μιλάει αποκλειστικά στο protothema.gr για τον μεγάλο συλλέκτη, με αφορμή την κυκλοφορία του βιβλίου της, που ρίχνει φως σε άγνωστες πτυχές της ζωής του

Η Ελένη Κουτσούδη-Ιόλα ευτύχησε να ζήσει επί σειρά ετών δίπλα στον θείο της Αλέξανδρο Ιόλα   και να γνωρίσει εξέχουσες προσωπικότητες από τον χώρο της τέχνης αλλά και μεγιστάνες του πλούτου.

Στο βιβλίο της με τίτλο «Ο θείος μου Αλέξανδρος Ιόλας» φωτίζει πολλές αθέατες πλευρές της μυθιστορηματικής ζωής του μεγάλου συλλέκτη, που άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του σε έναν χώρο όπου κανείς δεν επιβιώνει εύκολα. Στις σελίδες του πρωταγωνιστούν μυθικές μορφές όπως ο Μαγκρίτ και ο Πικάσο, τον ζωγράφο στον οποίο αναφερόταν συχνά ο συλλέκτης όταν είχε τις μαύρες του λέγοντας: «Δεν πέτυχα τίποτα. Δεν κατάφερα να έχω τον Πικάσο».

Στο βιβλίο η συγγραφέας γράφει για μια συνάντηση του θείου της με τον μεγάλο ζωγράφο, όπως αυτή αποτυπώθηκε στη «Liberation»: «Όταν ο Ιόλας βρισκόταν στη Νότια Γαλλία, τον έπαιρνε τηλέφωνο για να περάσει να τον επισκεφθεί. Μόλις έφτανε, ο Πικάσο τού ξεκαθάριζε ότι δεν έχει τίποτε να του δείξει. Ο Ιόλας τότε του απαντούσε πολύ φυσικά ότι είχε περάσει μόνο για να τον δει και όχι να αγοράσει.
Συνέχιζαν να μιλάνε και κάποια στιγμή ο Ιόλας τον ρωτούσε αν μπορούσε να καπνίσει. Οπότε άνοιγε τον χαρτοφύλακα που κουβαλούσε πάντα μαζί του. Είχε μέσα δεσμίδες φράγκων από την τράπεζα. Μόλις τις έβλεπε ο Πικάσο, του έλεγε “άντε διάλεξε δυο-τρία έργα”». Αντιθέτως, ο μεγιστάνας Τζιάνι Ανιέλι έπαιρνε τον Ιόλα τηλέφωνο και του έλεγε γελώντας ότι έχει δέκα λεπτά για χάσιμο, πήγαινε στην γκαλερί, ο συλλέκτης είχε ήδη βγάλει κάποια έργα, κοίταζε, διάλεγε και έφευγε χωρίς να ρωτήσει ποτέ την τιμή.

Η Ελένη Κουτσούδη-Ιόλα, από το Λονδίνο όπου κατοικεί μόνιμα, μίλησε αποκλειστικά στο «protothema.gr» για τη ζωή της δίπλα στον μεγάλο συλλέκτη, απαντά στο τι άνθρωπος ήταν, για τα ταξίδια τους, τον Γουόρχολ και φυσικά για τον διωγμό που υπέστη στην Ελλάδα ο άνθρωπος που άλλαξε τον χάρτη της μοντέρνας τέχνης.

-Γιατί αποφασίσατε να γράψετε ένα βιβλίο για τον θείο σας; Πιστεύετε πως έλειπε μια βιογραφία του ή το κάνατε για δώσετε μια εκ των έσω μαρτυρία για τον βίο του;

Καταρχάς, ήθελα να γράψω ένα βιβλίο τεκμηριωμένο, αναφερόμενη και σε εποχές όπου δεν είχα γεννηθεί. Είχαμε 40 χρόνια διαφορά. Οπότε το 1930 που ξεκίνησε τη χορευτική του καριέρα, δεν είχα πληροφορίες για το πού χόρευε ή τι ρόλους έπαιζε. Επειδή και ο ίδιος ήταν μυθοπλάστης, διέτρεξα στο αμερικάνικο Immigration Office, το οποίο μου έστειλε, ως συγγενής του που είμαι, ένα CD με πολύτιμο υλικό. Στη συνέχεια βασισμένη σε αυτές τις πληροφορίες αναζήτησα εφημερίδες της εποχής, προγράμματα, και συνάντησα τους τελευταίους ανθρώπους εν ζωή που τον γνώριζαν.
Αν ζούσε σήμερα ο θείος μου θα ήταν 113 ετών, άρα καταλαβαίνετε ότι οι περισσότεροι άνθρωποι της γενιάς του έχουν φύγει από τη ζωή.

-Τελικά, τι άνθρωπος ήταν ο θείος σας; Ενας μαικήνας της τέχνης, ένας διορατικός συλλέκτης ή ένας άνθρωπος με ιδιαίτερη αισθητική, που δεν δίσταζε να λέει τα πράγματα με το όνομά τους, όσο σκληρός κι αν φαινόταν στους άλλους;

Ηθελα μέσα από το βιβλίο να παρουσιάσω τη σταδιακή πορεία του μέχρι να γευτεί τον καρπό της επιτυχίας. Είναι μια άγνωστη ιστορία στο ευρύ κοινό. Τίποτα δεν έγινε χωρίς κόπο. Ζούσε συχνά πυκνά ακροβατώντας σε ένα τεντωμένο σχοινί.
Ηταν ένας άνθρωπος της Τέχνης, που δεν του άρεσαν οι βαρύγδουποι τίτλοι.
Οσοι τον γνώρισαν τα τελευταία 3-4 χρόνια της ζωής του ερχόντουσαν αντιμέτωποι με έναν άρρωστο άνθρωπο και δεν είχαν τη δυνατότητα να γνωρίσουν σε βάθος τον τρόπο σκέψης του, ο οποίος ήταν πραγματικά περίπλοκος.

-Γνωρίσατε εξέχουσες προσωπικότητες δίπλα του. Μεγιστάνες του πλούτου όπως ο Γκετί, καλλιτέχνες του εύρους ενός Μαρξ Ερνστ, ενός Μαγκρίτ κ.ά. Ποιος ήταν αυτός που σας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις και ποιος τις χειρότερες;

Είχα την τύχη να ξανασυναντήσω την Κλοντ Λαλάν για τελευταία φορά στο Λονδίνο. Ηταν μία από τις τελευταίες διεθνείς καλλιτέχνιδες που αγαπούσε ο Ιόλας. Μετά την τελευταία της έκθεση σε γκαλερί του Λονδίνου δεν άργησε να φύγει και η ίδια από την ζωή.

-Κάνατε πολλά ταξίδια με τον Ιόλα, τον ζήσατε από κοντά. Τι θυμάστε πιο έντονα από τις συζητήσεις σας και ποιο ταξίδι σάς έμεινε αξέχαστο;

Είχε ένα έμφυτο ταλέντο να βλέπει μακριά, κάτι που τον βοηθούσε να διαλέγει καλλιτέχνες. Αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι με την πρώτη ή τη δεύτερη έκθεση γινόντουσαν γνωστοί και τα έργα τους κόστιζαν μια περιουσία. Ηθελε υπομονή, επιμονή, ανθρώπους να τον εμπιστευτούν για να επενδύσουν στις ιδέες του. Χρειάστηκε να μετακινηθεί σε διάφορες χώρες της Ευρώπης και να πηγαινοέρχεται ασταμάτητα. Ευτυχώς που κοιμόταν εύκολα στο κάθισμα ενός αεροπλάνου ή ενός ταξί.
Αρχισα να ταξιδεύω μαζί του από τα 12 μου χρόνια. Κοντά του γνώρισα σημαντικούς καλλιτέχνες και ανθρώπους των γραμμάτων.
Στην αρχή τούς παρατηρούσα ως προσωπικότητες, ενώ τα έργα τους με έκαναν να ονειρεύομαι. Ηταν άνθρωποι απλοί – αν μπορώ να τους περιγράψω έτσι. Δεν ήταν φανφαρόνοι. Η εκπαίδευσή μου ξεκίνησε βλέποντας και ακούγοντας.
Κάθε καλλιτέχνης είχε τον δικό του χαρακτήρα και τον δικό του τρόπο έκφρασης στη ζωγραφική. Καθένας είχε κάτι να μου δώσει. Αυτόν όμως που λάτρευα ήταν ο Μαγκρίτ. Λατρεύω τα έργα του και θα τα λατρεύω μέχρι να πεθάνω. Κοιτώντας ένα έργο του μου έρχονται δάκρυα στα μάτια.

-Ο Γουόρχολ του χρωστάει πολλά, αν όχι τα πάντα, αφού ο Ιόλας τον εκτόξευσε στο χρηματιστήριο της παγκόσμιας τέχνης. Εσείς τον γνωρίσατε; Και τι πιστεύετε για τη σχέση τους; Ηταν μια ειλικρινής φιλία πέρα από τη συνεργασία που κράτησε μέχρι το τέλος της ζωής τους;

Δεν θα έλεγα ότι οι καλλιτέχνες τού χρωστούσαν. Ούτε τον άκουσα ποτέ να κάνει τέτοια σχόλια. Υπήρχε μια αμοιβαία εκτίμηση η οποία ωφελούσε και τους δύο. Με όλους τους καλλιτέχνες του εξωτερικού τουλάχιστον, που τους ξέρω καλύτερα, ανέπτυξε φιλικές σχέσεις. Απασχολούσαν το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ηταν μέρος της οικογένειάς του.
Επειδή αναφερθήκατε στον Γουόρχολ, θα γνωρίζετε ότι πέθαναν το 1987 και οι δύο. Πρώτος ο Γουόρχολ και ακολούθησε ο Ιόλας, ενώ ακόμα έτρεχε η τελευταία έκθεση του Γουόρχολ, την οποία οργάνωσε ο Ιόλας αν και ερείπιο πια. Ξέρετε ότι το 1992-93 τα έργα του πουλιόντουσαν 90.000 δολάρια, ενώ σήμερα, που έχουν πεθάνει και οι δύο, φτάνουν τα 15-20 εκατομμύρια δολάρια; Οι τιμές εκτοξεύτηκαν τα τελευταία χρόνια.

-Τι άποψη είχε ο θείος σας για την Ελλάδα; Περίμενε ποτέ ότι θα δεχόταν μια τέτοια επίθεση και κατηγορίες που δύσκολα θα άντεχε η προσωπικότητά του;

Τα ελάχιστα χρόνια που εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα έδωσαν την αφορμή για μια άκομψη κατηφόρα. Δίνω στο βιβλίο μου μια ψυχολογική εξήγηση γιατί αρνείτο να φιλτράρει αυτά που έλεγε και οδηγήθηκε από μόνος του στον γκρεμό. Πολλές φορές έλεγε πράγματα που δεν τα πίστευε ούτε ο ίδιος. Κάτω από τον θυμό του κρυβόταν μια πίκρα. Δεν τον σεβόντουσαν όπως το εξωτερικό, ούτε καν αναγνώριζαν τη διάθεσή του να αφήσει έργα τέχνης, ενώ δίπλα στο σπίτι της Αγίας Παρασκευής δώρισε στον δήμο ένα οικόπεδο με σκοπό να το στολίσει με γλυπτά. Δεν αξιοποιήθηκε ποτέ και δεν αναφέρεται πουθενά.
Μόνο η Θεσσαλονίκη επωφελήθηκε από τη μεγάλη δωρεά που τους έδωσε, για να στηθεί ένα μουσείο Μοντέρνας Τέχνης. (Σήμερα είναι κάτω από την ομπρέλα κρατικού μουσείου. Υποθέτω για οικονομικούς λόγους.) Δεν τους έδωσε το ακίνητο. Τους προσέφερε όμως σημαντικά έργα. Το ίδιο και στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη.

-Πώς ζήσατε εσείς την υπόθεση και τα όσα απίστευτα ακούστηκαν και γράφτηκαν εκείνη την περίοδο για έναν άνθρωπο που σας αγαπούσε σαν να ήσασταν κόρη του;

Ποτέ δεν φαντάστηκε ότι θα τον λιθοβολούσαν για την ιδιωτική του ζωή με τον χειρότερο τρόπο.
Κάποια στιγμή κατάλαβα γιατί με συμβούλευε να φύγω από την Αθήνα εκείνη την περίοδο, ενώ ο ίδιος έμεινε καθηλωμένος εδώ να δέχεται τον λιθοβολισμό που του «άξιζε». Είναι μια περίοδος που θέλω να την σβήσω για πάντα από το μυαλό μου. Ηταν αφόρητα επώδυνη και για τους δυο μας. Εγώ στενοχωριόμουν για εκείνον και εκείνος για τους δυο μας. Με είχε πάρει η μπάλα και εμένα. Ηταν μια μακρόχρονη συναισθηματική ταλαιπωρία και φθορά.

-Πόσοι έφυγαν από δίπλα του και ποιοι στάθηκαν κοντά του εκείνη τη δύσκολη περίοδο;

Στην Ελλάδα έφυγαν από κοντά του όλοι οι πολιτικοί του κυβερνώντος κόμματος, και είχε αρκετούς. Δίπλα του έμειναν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Μάνος Χατζιδάκις.
Στο εξωτερικό όλοι του στάθηκαν με συγκινητικές επιστολές. Από την Αρβελέρ μέχρι τους καλλιτέχνες και τα μουσεία με παρακίνηση του Κώστα Γαβρά. Εκανε σαν μικρό παιδί όταν λάμβανε μια τέτοια επιστολή. Το να του κλείνουν την πόρτα πρέπει να ήταν πολύ επώδυνο για έναν άνθρωπο που άνοιγε την πόρτα του σε όλους. Αυτό ήταν ένα από τα μεγάλα λάθη του. Δεν ήξερε πότε έπρεπε να κλειδώνει.

-Τι πιστεύετε ότι απέγιναν τα εκπληκτικά έργα τέχνης του θείου σας; Πολλοί μιλάνε ακόμη και σήμερα για τον χαμένο θησαυρό του Ιόλα. Υπάρχει κάπου;

Δεν γνωρίζω τι έγιναν τα έργα που χάθηκαν μετά τις αποστολές της θείας μου. Δυστυχώς, ακόμα και όταν ανέλαβε ως μεσεγγυούχος ο κύριος Φώτης Κουβέλης, πρόεδρος του δικηγορικού συλλόγου τότε, οι κλοπές συνεχίστηκαν. Ολα τα σημαντικά έργα είχαν εξαφανιστεί όταν ήρθε η ώρα της μοιρασιάς. Βέβαια αυτό δεν αφορούσε την εφορία. Πληρώσαμε για ό,τι υπήρχε στην αρχική απογραφή, πριν ακόμα πεθάνει.

-Γιατί πιστεύετε ότι η Νίκη Στάιφελ, αδερφή του Ιόλα και θεία σας, επέλεξε μετά τον θάνατό του να μην έρθει σε συνεννόηση μαζί σας για την κληρονομιά του και άρχισε να μεταφέρει τα έργα στο εξωτερικό;

Η θεία μου ήταν λυπηρή αποκάλυψη για μένα. Ηξερα ότι μια ολόκληρη ζωή υπέφερε από το σύνδρομο του άδειου ποτηριού, αλλά να φτάσει να σπάσει το ποτήρι, χωρίς κάτι να έχει προηγηθεί, με άφησε άλαλη…

-Πόσο δύσκολο σας ήταν να έρθετε αντιμέτωπη σε μια δικαστική διαμάχη ετών με την θεία σας;

Η δίκη ήταν για μένα άλλη μια τραγική κατάντια. Πώς να χαρώ για την καταδίκη ενός ανθρώπου 80 και ετών – κι ας με είχε αδικήσει;

-Εχετε κρατήσει κάποια έργα του θείου σας και ποιο από αυτά σας ξυπνάει τις πιο όμορφες αναμνήσεις από τη ζωή δίπλα σε αυτή την τόσο έντονη περσόνα της τέχνης;

Εχω ένα σχέδιο του θείου από τον Ντε Κίρικο μέσα σε μια εξαίσια κορνίζα. Τον καμαρώνω στα νιάτα του. Αυτό θέλω να θυμάμαι.

Πηγή: protothema.gr

Επισημαίνοντας τον καινούργιο ρόλο που οφείλει  να παίξει η Τοπική Αυτοδιοίκηση (υπερβαίνοντας τα παλαιά στεγανά  που την περιόριζαν μόνο σε έργα υποδομής) με σκοπό την ανάπτυξη, την βελτίωση των συνθηκών ζωής, την πρόοδο και την εξέλιξη της κοινωνίας, μέσα από δραστηριότητες κοινωνικής μέριμνας, ο Δήμαρχος κ. Σταύρος Κώτσης εγκαινίασε το 2^ο Δημοτικό Ιατρείο στον Τσακό, Χειμάρας 22, το Σάββατο 14 Οκτωβρίου 1995.

Την αναγκαιότητα έργων κοινωνικής φροντίδας και πρόνοιας από την τοπική Αυτοδιοίκηση τόνισε και η Αντιδήμαρχος κ. Μοσχονά στο χαιρετισμός της.

Ο Πρόεδρος του Δ.Σ κ. Γιάννης Αργυρός μίλησε για την επιτυχή λειτουργία του 1^ο Δημοτικού Ιατρείου στο Κοντόπευκο, που ήδη λειτουργεί από το 1990 και προσφέρει της υπηρεσίες του στον Δημότες, αναφέροντας  πως μόνο κατά το έτος 1994 δέχτηκε 35.000 επισκέπτες.

Τόνισε την ιδιαίτερη σημασία του Ιατρείου όχι μόνο στο τομέα της περίθαλψης, αλλά και την συμβολή του στην πρόληψη, ενημέρωση και αγωγή υγείας και την έγκαιρη διάγνωση.

Την τελετή των εγκαινίων τίμησαν με την παρουσία τους  ο Γ.Γ του Υπουργείου Υγείας κ. Κουρουμπλής και ο βουλευτής κ. Παπαναγιώτου.

Ο Δήμαρχος δεν παρέλειψε να ευχαριστήσει , εκτός από τους παρόντες  τους κ.κ. Κουλούρη και Σκουλά για την οικονομική βοήθεια με την όποια ενίσχυσαν  στο έργο.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όλο το Δημοτικό Συμβούλιο στήριξε με ομόφωνες αποφάσεις την ολοκλήρωση του ιατρείου.

Στα εγκαίνια παρευρέθησαν  οι περισσότεροι Δημοτικοί Σύμβουλοι και πολλοί κάτοικοι κυρίως της περιοχής του Τσακού.

Ακολούθησε ξενάγηση στους χώρους του ιατρείου που φάνηκε να είναι πολύ καλά εξοπλισμένο , κατά την οποία δόθηκε η ευκαιρία στους παρευρισκομένους να δουν το ιατρείο, αλλά και να συγχαρούν την Δημοτική Αρχή για το σημαντικό αυτό έργο.

σ.σ. Όλο το υλικό και οι φωτογραφίες είναι από την εφημερίδα “Περισκόπηση“.

Πώς μία πνευματίστρια και ένας δημοσιογράφος οδήγησαν την αστυνομία στα χνάρια του περιβόητου Δράκου.

Αίγινα, 10 Αυγούστου 1954, τρεις άντρες βρίσκονται απέναντι απ’ το εκτελεστικό απόσπασμα. Ένας απ’ τους μελλοθάνατους θα ζητήσει ως τελευταία επιθυμία να του λύσουν τα χέρια και να του δέσουν τα μάτια. Λίγα λεπτά μετά θα πέσουν και οι τρεις νεκροί. Η εφημερίδα ‘Ακρόπολις’ θα κυκλοφορήσει την ίδια μέρα με τον τίτλο “Κάθαρσις: εξετελέσθη σήμερον την αυγήν ο βιαστής της Βουλιαγμένης”. Είναι το τέλος μιας ιστορίας που ξεκίνησε τον Αύγουστο της προηγούμενης χρονιάς και επρόκειτο να συγκλονίσει τη μετεμφυλιακή Ελλάδα.

Όλα ξεκίνησαν στην περιοχή Μικρού Καβουριού της Βουλιαγμένης, ένα μέρος όπου συνήθιζαν να συχνάζουν τα ζευγάρια της εποχής -αλλά και οι ηδονοβλεψίες. Εκείνο το βράδυ, στις 9, θα έπεφτε νεκρός από σφαίρες ένας 35χρονος ιδιωτικός υπάλληλος, ο Θόδωρος Δέγλερης που βρισκόταν μαζί με την κοπέλα του, την 24χρονη Σοφία Μαναβάκη. Οι τέσσερις πυροβολισμοί που ακούστηκαν θα τρομάξουν τα υπόλοιπα ζευγάρια που θα αρχίσουν να τρέχουν να φύγουν απ’ το σημείο. Η κοπέλα του είναι και αυτή τραυματισμένη, έχει δεχτεί μία σφαίρα στην κοιλιά και μία στο κεφάλι. Είναι όμως ζωντανή. Μερικά μόλις λεπτά αργότερα ένας νεαρός θα εμφανιστεί απ’ το πουθενά.

-Θέλετε να σας βοηθήσω;

-Δείτε αν ζει ο αγαπημένος μου, θα του πει.

Ο νεαρός θα ακουμπήσει το αυτί στο στήθος του Δέγλερη και θα γυρίσει να καθησυχάσει την τραυματισμένη κοπέλα.

-Ζει. Η καρδιά του χτυπάει.

Έχει ήδη βγάλει το ρολόι απ’ το χέρι του νεκρού, θα πάρει και την τσάντα της κοπέλας και θα εξαφανιστεί.

Eurokinissi

Η κοπέλα τελικά θα ζούσε, δεν θα είχε την τύχη του αγαπημένου της και αργότερα θα μάθαινε ότι ο ευγενικός κλέφτης ήταν στην πραγματικότητα ο ίδιος ο δολοφόνος. Προς το παρόν όμως, δεν μπορεί να βοηθήσει την αστυνομία. Δεν μπορεί καν να περιγράψει τα βασικά χαρακτηριστικά του. Ήδη ο δολοφόνος θεωρείται ύποπτος και για μία απόπειρα δολοφονίας που είχε γίνει στο ίδιο μέρος, έξι ημέρες πριν. Τότε, ένας εκρηκτικός μηχανισμός είχε εκτοξευθεί κοντά σε ένα άλλο ζευγάρι, στον Μιχάλη Καλλίτση και στην Ελισάβετ Καπρή, τραυματίζοντάς τους ελαφρά. Ο Τύπος της εποχής έχει αρχίσει να μιλάει για τον ‘Δράκο της Βουλιαγμένης’.

Τελικά, την τσάντα της άτυχης κοπέλας θα καταφέρει να τη βρει η αστυνομία, κοντά στην περιοχή όπου συνέβη το φονικό. Τα 30 χιλιάρικα που είχε μέσα θα έχουν κάνει φτερά, όπως είναι αναμενόμενο και 200 μέτρα από το σημείο θα βρουν και ένα περίστροφο με δύο σφαίρες, τυλιγμένο μέσα σε ένα μαντήλι. Το όπλο δεν είναι “καθαρό”, αλλά τα δαχτυλικά αποτυπώματα δεν θα οδηγήσουν πουθενά, καθώς δεν ανήκουν σε άτομο που να έχει πάρε δώσε με τον νόμο.

Και ξαφνικά η υπόθεση παίρνει μία απρόσμενη τροπή, χάρη στον αστυνομικό συντάκτη της εφημερίδας ‘Ακρόπολις’, τον Θεόδωρο Δράκο. Ο δημοσιογράφος θα ζητήσει από γνωστό μέντιουμ της Αθήνας, την Ελένη Κικήδου, να βοηθήσει στην εξιχνίαση της υπόθεσης, προχωρώντας σε έναν κιτρινισμό που θα ζήλευαν ακόμα και οι σημερινές κουτσομπολίστικες εκπομπές.

Εκείνη, αναγνωρισμένο μέλος της Εταιρείας Ψυχικών Ερευνών -ό,τι και αν σημαίνει αυτό- θα δεχτεί.

Δεκατρείς ημέρες μετά το έγκλημα, ο αστυνομικός συντάκτης, το μέντιουμ και η βοηθός της θα φτάσουν στο σημείο της δολοφονίας. Ο Δράκος θα γράψει στο επόμενο φύλλο της εφημερίδας:

“Η κυρία Κικίδου οδηγούμενη από τη διορατικότητά της, απ’ την εκπληκτική διαίσθησή της πατάει ακριβώς στα βήματα του δολοφόνου. Νοιώθει έναν απερίγραπτον κλονισμόν, γέρνει πάνω στον ώμο της φίλης της. Και ξαφνικά αρχίζει να περιγράφει με εκπληκτικές λεπτομέρειες την σκηνήν της δολοφονίας.

Ο Δέγλερης δεν έχει ακόμα ξεψυχήσει. Του πιάνει το σφυγμό δήθεν και του κλέβει το ρολόι. Κλέβει ακόμα την τσάντα. Την ανοίγει, παίρνει το πορτοφόλι (…) Έπειτα εξαφανίζεται προς τον Λαιμόν (…) Παίρνει μεταφορικόν μέσον, πιθανώς βάρκα και περνά απέναντι. Ξέρει από θάλασσα κι έχει ξαναμπή σε θάλασσα. Έχει χαλασμένα δόντια. Του λείπουν πολλά δόντια. Το πιστόλι είναι τυλιγμένο με σπάγκους κάτω από μια πέτρα. Δεν είναι μεγάλο πιστόλι και δεν είναι δικό του. Ο δολοφόνος το έχει κλέψει από καιρό. Είναι υψηλός, αδύνατος, με εξαϋλωμένη φυσιογνωμία. Εργάζεται σ’ ένα εστιατόριο μέσα στην κουζίνα. Δεν βγαίνει έξω. Την νύκτα μόνο πηγαίνει και κοιμάται στο ύπαιθρο. Το μέρος που μένει δεν έχει δέντρα. Το όνομά του αρχίζει από Σ. Κάτι έχει πάθει αυτός ο άνθρωπος μικρός. Κάτι σοβαρό που του έχει αναστατώσει τη ζωή. Κάνει τον κουτό, αλλά δεν είναι κουτός. (…) Βλέπω στρατιώτες, αξιωματικούς, μα εκείνος δεν είναι στρατιώτης ούτε και μένει μαζί τους”.

Οι χωροφύλακες, όσο η φαντασία της κοινής γνώμης καλπάζει, θα κάνουν καλά τη δουλειά τους και θα βρουν ότι το όπλο της δολοφονίας είχε κλαπεί από το 25ο Σύνταγμα Πεζικού, στην Αγία Παρασκευή. Παράλληλα, θα περάσουν και από το τμήμα για ανάκριση δύο “γνωστούς ηδονοβλεψίες” της περιοχής, οι οποίοι θα κάνουν λόγο για έναν άγνωστο άντρα, πρόσφατα απολυμένο από το στρατό, τον οποίο τελευταία βλέπουν συχνά στο Μικρό Καβούρι. Το παρανοϊκό της υπόθεσης είναι ότι θα τον περιγράψουν όπως ακριβώς τον φαντάστηκε και το μέντιουμ, με πιο σημαντικό κοινό χαρακτηριστικό την ουλή στον λαιμό.

Θα δείξουν φωτογραφίες υπόπτων στους δύο ηδονοβλεψίες και εκείνοι με τη σειρά τους θα αναγνωρίσουν τον 25χρονο Μιχάλη Στεφανόπουλο, ο οποίος έχει μόλις δύο μήνες που είναι πολίτης και πράγματι φέρει μια έντονη ουλή στο δεξιό μέρος του λαιμού, από παλιότερη οδοντιατρική επέμβαση. Και ναι, το όνομά του αρχίζει από ‘Σ’, κάνοντας τους χωροφύλακες να απορήσουν.

Θα προσαχθεί και κατά την ανάκριση θα αρνηθεί οποιαδήποτε σχέση με την υπόθεση. Τα αποτυπώματά του όμως ταιριάζουν απόλυτα με αυτά που βρέθηκαν πάνω στο όπλο και δεν θα του αφήσουν κανένα περιθώριο. Εν τέλει, θα παραδεχτεί ότι εκείνος είναι ο δολοφόνος, αλλά και ο άγνωστος που λίγες ημέρες προηγουμένως είχε ρίξει τον εκρηκτικό μηχανισμό στο άλλο ζευγάρι.

“Το πάθος μου με τύφλωσε!”, θα πει. “Τους έβλεπα εκεί μπροστά μου να αγκαλιάζονται, να φιλιούνται κι εγώ έβλεπα, μόνο έβλεπα κι άκουγα τους ψιθύρους και τους στεναγμούς τους. Εγώ ήμουν καταδικασμένος μόνο να βλέπω… Δεν θυμάμαι πως μου ήρθε να τραβήξω το πιστόλι και να ρίξω. Κι έπειτα ήρθε η χαρά. Η κοπέλα ήταν πια ανυπεράσπιστη. Έτρεξα να την βοηθήσω. Ήταν δικιά μου. Ο φίλος της ξεψυχούσε. Ήταν δικιά μου, με καταλαβαίνεις; Και την αγκάλιασα και την έσυρα κοντά μου κι εκείνη νόμισε ότι ήθελα να την βοηθήσω κι εγώ την έπιανα. Έπειτα, όλα τελείωσαν. Είχα συνέλθει. Με κυρίευσε ο φόβος της τιμωρίας κι έφυγα”.

Η δίκη του Μιχάλη Στεφανόπουλου θα γίνει τον Μάρτιο του 1954 στο Κακουργιοδικείο Αθηνών.

Ο δολοφόνος κατά την απολογία του θα μιλήσει για τα δύσκολα παιδικά του χρόνια και για τους γονείς του, οι οποίοι “δεν του έδωσαν την κατάλληλον αγωγήν, διότι διαρκώς διεπληκτίζοντο και κατόπιν εχώρισαν”. Θα περιγράψει με λεπτομέρειες τις επιθέσεις του, δηλώνοντας ότι δεν κατάλαβε πώς σκότωσε τον Δέγλερη -παρά τη σφαίρα στον κρόταφό του-, και με τους συνηγόρους του να υποστηρίζουν ότι “είναι ψυχασθενικόν άτομον’ και ότι για αυτόν τον λόγο “δεν έχει συναίσθησιν του μεγέθους της πράξεώς του”. Εντύπωση προκαλεί και το victim blaming που έκαναν οι τελευταίοι, καθώς είπαν κατά την αγόρευσή τους ότι η στάση των θυμάτων “ήτο τοιαύτη, ώστε να διεγείρη τον κατηγορούμενον”.

Ωστόσο, ο ψυχίατρος Κωνσταντίνος Μιταυτσής, που τον είχε εξετάσει ήταν κάθετος. Ο κατηγορούμενος “αποδεικνύεται άτομον ψυχασθενικόν με σεξουαλικήν μειονεξίαν” αλλά “είναι πλήρως καταλογιστός και έχει ακεραίαν ποινικήν ευθύνην”.

Το δικαστήριο θα τον καταδικάσει στην ποινή του θανάτου -η οποία τότε ακόμη εφαρμοζόταν στη χώρα μας- και επιπλέον κάθειρξη 24 ετών για τις τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας.

Ένα χρόνο μετά θα εκτελεστεί στην περιοχή Τουρλός της Αίγινας.

*Φωτογραφίες Αρχείου

oneman.gr